ພັນລາວ.ຄອມ
ຊອກຫາ:
ຊອກຫາແບບລະອຽດ
ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ພ.ຈ.. 30, 2014 | ມີ 1 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

                                             ບາບ​ໄລ່​ເວນ​ທັນ

 

      ນະ​ມຸ ອະມິ​ຕະ ພຸດ​ສຸ! ນະ​ມຸ ອະມິ​ຕະ ພຸດ​ສຸ! ​ໂອ​ພະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ຜູ້​ສັກສິດ

            ຍາ​ທ່ານ ອົງ​ໜຶ່ງ ສູດ​ມົນ​ພາວະນາ ຢູ່​ໃນ​ຫ້ອງ​ອາຫານ​ນ້ອຍໆ​ແຫ່ງ​ໜຶ່ງ​ໃກ້ໆ​ກັບ​ຕົວ​ເມືອງ​ນາກ​ອຍຢາ. ​ເພິ່ນ​ໄດ້​ມາ​ຢຸດ​ພັກ​ຢູ່​ທີ່​ນີ້​ເພື່ອ​ສັນ​ຈັງຫັນ. ​ແຕ່​ວ່າ​ໃຜໆ​ກໍ່ບໍ່ສົນ​ໃຈ​ກັບ​ເພິ່ນ ​ແລະ ບໍ່ມີ​ໃຜ​ມາ​ຖາມ​ເພິ່ນ​ເລີຍ​ວ່າ​ຕ້ອງການ​ຫຍັງ, ​ແຕ່​ຍາ​ທ່ານ​ກໍ່ຍັງ​ສະຫງົບ​ຈິດ​ໃຈ​ຄອຍ​ຖ້າ​ຕໍ່​ໄປ.

      ຍາ​ທ່ານ​ເປັນ​ຄົນ​ນ້ອຍ​ຕໍ່າ ​ແຖ​ຫົວ​ມີ​ໃບ​ໜ້າ​ແຈ່ມ​ໃສ ​ແລະ ສະຫງ່າ​ອັນ​ສະ​ແດງ​ເຖິງ​ຄວາມ​ມີ​ເມດ​ຕາ​ຈິດ​ຢ່າງ​ສູງ​ສົ່ງ.

      ຢູ່​ໂຕະ​ໃກ້​ທ່ານ​ກໍ່ມີ ​ໂຣນິນ  ອັດສະວິ​ນ​ເດີນ​ດ່ຽວ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ນັ່ງ​ຢູ່, ທີ່​ປະ​ເທດ​ຍີ່​ປຸ່ນສະ​ໄໝ​ເກົ່າ​ນັ້ນ​ມີ​ນັກຮົບ​ເດີນ​ດ່ຽວ ​ຊຶ່ງ​ເອີ້ນ​ວ່າ: ອັດສະວິນ ​ເດີນ​ດ່ຽວ​ໄປ​ທົ່ວ​ປະ​ເທດ​ຍີ່​ປຸ່ນ​ເພື່ອ​ຊອກ​ຫາ​ປະຈົນ​ໄພ. ພາສາ​ຍີ່​ປຸ່ນສົມ​ທຽບ​ພວກ​ນີ້​ໃສ່​ຄື້ນຟອງ​ຍວກ​ຍູ້​ຂອງ​ທະ​ເລ.

      ​ເຂົາ​ຄົນ​ນັ້ນ​ເປັນ​ຄົນ​ໃຫຍ່​ກຶດ​ອາລົມ​ຮ້ອນ​ແຕ່​ກໍ່ມີ​ໃບ​ໜ້າ​ແຫ່ວ​ເຊັ່ນ​ກັນ. ​ແຕ່​ກໍ່ບໍ່​ແມ່ນ​ແຫ່ວ​ຍ້ອນ​ສະມາທິ​ຈິດ​ໃຈ​ສູດ​ມົນ​ພາວະນາ​ດອກຫວາ. ​ເຂົາ​ແຫ່ວ​ຍ້ອນ​ຄວາມທຸກ​ຍາກ​ກາກ​ກຳ​ຂອງ​ເຂົາ​ຕ່າງຫາກ.

      ​ໂຣນິນ​ຄົນ​ນີ້​ກໍ່ມາ​ພັກ​ເຊົາ​ເຮືອນ​ແຮມ​ນີ້​ເຊັ່ນ​ກັນ. ​ເຂົາ​ອົດ​ບໍ່ລົນ​ທົນ​ບໍ່​ໄດ້​ຈຶ່ງ​ຕົບມື​ຂຶ້ນ​ເພື່ອ​ຮຽກ​ເອົາ​ອາຫານ. ມີ​ສຽງ​ຕອບ​ມາ​ແຕ່​ໄກ​ແລ້ວ​ຄົນ​ຮັບ​ໃຊ້​ກໍ່ມາປະກົດ​ຕົວພ້ອມ​ທັງ​ອາຫານ. ນາງ​ຄົນ​ຮັບ​ໃຊ້​ລັ່ງ​ເລ​ໃຈ​ເພາະ​ບໍ່ຮູ້​ວ່າ​ຈະ​ເອົາ​ໃຫ້​ໃຜ​ກ່ອນ ຍາ​ທ່ານ​ຈຶ່ງ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:

      - ​ໃຫ້​ອັດສະວິນ​ກ່ອນ ​ເພາະ​ເພິ່ນ​ມາ​ຖ້າ​ກ່ອນ​ອັດຕະມາ ​ແລະ ​ເພິ່ນ​ອາດ​ຈະ​ມີ​ວຽກ​ຟ້າວ​ກ່ອນ​        ອັດຕະມາ.

      - ບໍ່ ຂະ​ນ້ອຍ! ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ສັນ​ກ່ອນ ສ່ວນ​ຂະ​ນ້ອຍ​ທີ່​ເປັນ​ອັດສະວິນ​ອະນາຖາ ກິນ​ຕາມ​ຫຼັງ​ກະ      ໄດ້. ທັງ​ສອງ​ໃຜໆ​ກໍ່ຍາດ​ກັນ​ສະ​ແດງ​ມາລະຍາດ ຈົນ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ກໍ່​ໄປ​ເຖິງ​ການ​ຮູ້ຈັກ​ຮັກ​ແກ່ນ​    ກັນ.

      - ຂະ​ນ້ອຍ​ຊື່ວ່າ: ຕະຍິມະ ສຸ​ເມະ ຈະ​ເດີນທາງ​ໄປ​ນະຄອນ​ກຽວ​ໂຕ ທາງ​ເບື້ອງ​ທະ​ເລ​ໂຕ​ໄກ​        ໂດ.

      ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ທັງ​ສອງ​ກໍ່ຮູ້​ວ່າ​ຕ່າງ​ຄົນ​ຕ່າງ​ຈະ​ເດີນທາງ​ໄປ​ນະຄອນ​ກຽວ​ໂຕ ​ແລະ ຈະ​ໃຊ້​ເສັ້ນທາງ​ເບື້ອງ​ທະ​ເລ​ສາຍດຽວ​ກັນ. ​ເມື່ອ​ເປັນ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ ​ເລື່ອງ​ຫຍັງ​ຕ່າງ​ຄົນ​ຕ່າງ​ໄປ​ທາງ​ທີ່​ດີ​ແໜງ​ເດີນທາງ​ໄປ​ຮ່ວມ​ກັນ​ດ້ວຍ​ກັນຈະ​ດີກ​ວ່າ.

      ທັງ​ສອງ​ກໍ່ບໍ່​ໃຜ​ມີ​ເຂົ້າຂອງ​ໜັກໜ່ວງ​ຫຍັງ​ເລີຍ. ​ໂຣນິນ ນອກຈາກ​ມີ​ດາບ​ສະ​ມູ​ໄລ​ສອງ​ດວງ​ແລ້ວ​ກໍ່ບໍ່ສົມບັດ​ຫຍັງ​ພໍ​ຈະ​ເປັນ​ຫາບ. ສ່ວນ​ຍາ​ທ່ານ​ນັ້ນ​ມີ​ແຕ່​ພົກ​ນ້ອຍ​ພົກ​ດຽວ.

      ​ເມື່ອ​ເດີນທາງ​ໄປ​ຮ່ວມ​ກັນ​ທັງ​ສອງ​ຍິ່ງ​ຮູ້​ຈິດ​​ໃຈ, ຮູ້​ນິ​ໄສ​ໃຈຄໍ​ເຊິ່ງກັນ ​ແລະ ກັນ​ພ້ອມ​ທັງ​ຖືກ​ວາດ​ສະໜາ​ກັນ. ການ​ແລກປ່ຽນ​ບົດຮຽນ​ຊີວິດ​ນຳ​ກັນ, ບັນຍາກາດ​ເປັນ​ກັນ​ເອງ ​ແລະ ຊື່ນ​ບານ​ເຮັດ​ໃຫ້​ລືມ​ຄວາມ​ອິດ​ເມື່ອຍ.

ຈະ​ມີ​ຫຍັງ​ໄປ​ກວ່າ​ຄວາມ​ເຊື່ອ​ໝັ້ນ ​ແລະ ​ໄວ້​ອົກ​ໄວ້​ໃຈ​ກັນ​ເພື່ອ​ເປັນ​ເພື່ອນ​ສະໜິດ​ມິດ​ສະໜົມ​ກັນ​. ຕາມ​ເສັ້ນທາງ ທີ່​ຍາວ​ໄກ​ນັ້ນ ມີ​ຫຼາຍ​ສິ່ງ​ຫຼາຍ​ແນວ​ເປັນຕາ​ໜ້າ​ເບິ່ງ​ໜ້າຊົມ. ມີ​ຄົນ​ເດີນທາງ​ສວນ​ສົນ​ກັນ​ໄປມາ ຈັກ​ໜ້ອຍ​ກໍ່ພົບ​ເຈົ້າຫົວ​ອັດສະວິນ​ເດີນທາງ​ໄປ​ຮ່ວມ​ກັນ ຈັກ​ໜ້ອຍ​ກໍ່ມີ​ຍິງ​ໜຸ່ມ​ຊາວ​ໜຸ່ມພາ ກັນ​ໄປ​ວັດ​ເພື່ອ​ຕັກບາດ​ຍາດ​ນ້ຳ ​ແລະ ອີກ​ຈັກ​ໜ້ອຍ​ກໍ່ພົບ​ເຫັນ​ຂະ​ບວນແຫ່​ໄດ​ມີ​ໂອະ( ຂຸນ​ນາງ ) ຜ່ານ​ໄປ​ໂດຍ​ທີ່​ເຫັນ​ເພິ່ນ​ໃສ່​ເຄື່ອງ​ທົງ​ທີ່​ມີ​ລາຄາ​ແພງ​ຂີ່​ມ້າ​ຕົວ​ງາມໆ​ເຊິ່ງ​ເອ້ຍ້ອງ​ເຕັມ​ຍົດ, ມີ​ຂ້ອຍ​ຍິງ​ຂ້ອຍ​ຊາຍ​ແຫ່​ແຫນ​ໄປ​ພ້ອມ. ຂະ​ບວນ​ແຫ່​ຜ່ານ​ໄປ​ສິ່ງ​ໃໝ່ໆ​ກໍ່ປະກົດ​ໃຫ້​ເຫັນ​ເຊັ່ນ: ບັນດາ​ນັກປາດ, ນັກ​ແຕ່ງ, ນັກ​ກະວີ ພາກັນ​ນັ່ງ​ຊົງ​ຄວາມ​ຄິດ​ເພື່ອ​ຊົມ​ທຳ​ມະ​ຊາ​ດ ພ້ອມ​ທັງ​ມີ​ນັກ​ແຕ້​ມຈິດຕະກອນ​ສີມື​ດີ​ເດັ່ນ ມາ​ຖ່າຍ​ທອດ​ເອົາ​ພາບ​ທຳ​ມະ​ຊາດ​ເຫຼົ່າ​ນີ້​ໄວ້​ດ້ວຍ.

      ຕົກ​ມື້​ໃໝ່​ມາ​ອັດສະວິນ​ກໍ່​ເລີຍ​ເລີ່​ມ​ເລົ່າ​ເລື່ອງ​ພະ​ຈົນ​ໄພ​ຂອງ​ຕົນ​ສະ​ໄໝ​ເປັນ​ທະຫານ​ຮັບ​ໃຊ້​ພວກ​ທ້າວ​ຂຸນ​ມຸນ​ນາຍ. ​ເມື່ອ​ໄດ້​ຍິນ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ ຍາ​ທ່ານ​ເລີຍ​ຕຳ​ນິວ່າ: ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຈຶ່ງ​ເອົາ​ຊີວິດ​ຂອງ​ຕົນ​ໄປ​ແລກ​ກັບ​ຄວາມ​ຕາຍ ​ແລະ ຄວາມທຸກ​ໂສກ​ຂອງ​ຄົນ​ອື່ນ. ​ເກີດ​ເປັນ​ຄົນ​ບໍ່ຄວນ​ສ້າງ​ຄວາມ​ເດືອດຮ້ອນ​ໃຫ້​ແກ່​ສັດຕະວະ​ໂລກ​ທັງ​ປວງ.

      ຍາ​ທ່ານ​ຢຸດ​ເຊົາ​ເພື່ອ​ພຶມພຳ​ຄຳ​ສູດ​ມົນ​ພາວະນາ​ຂອງ​ເພິ່ນ “ ນະ​ມຸ ອະມິ​ຕະ ພຸດ​ສຸ - ນະ​ມຸ ອະມິ​ຕະ ພຸດ​ສຸ ” ​ແລ້ວ​ເລີຍ​ເລົ່າ​ເລື່ອງ​ຂອງ​ກະສັດ​ອິນ​ເດຍສູ່​ອັດສະວິນ​ເດີນ​ດ່ຽວ ຟັງ​ວ່າ: “ ​ແຕ່​ກີ້​ແຕ່​ກ່ອນ​ມີ​ກະສັດ​ຂອງ​ອິນ​ເດຍພະ​ອົງ​ໜຶ່ງ ​ເຊິ່ງ​ໄດ້​ແມ່​ຮ້າງ​ມາ​ເປັນ​ມະ​ເຫ​ສີ ວັນ​ໜຶ່ງ​ຍິງ​ຄົນ​ດັ່ງກ່າວ​ກໍ່​ເລີຍ​ກະທຳ​ບາບ​ແກ່​ພະ​ອົງ ​ໂດຍ​ໃຫ້​ຄົນມາ​ຈັບ​ເອົາ​ພະ​ອົງ​ໄປ​ເຈາະ​ຕາ ​ເຖິງ​ປານ​ນັ້ນ​ກະສັດ​ອົງ​ນັ້ນ​ຍັບ​ອະ​ໄພ​ຍະ​ໂທດ​ໃຫ້​ຍິງ​ຄົນ​ຮ້າຍ​ຄົນ​ນັ້ນ​ດ້ວຍ​ຄະຕິ​ທີ່​ວ່າ: “ ຖ້າ​ຫາກ​ດັບ​ຄວາມ​ແຄ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ແຄ້ນ ​ແລ້ວ​ເຫດ​ສັນ​ໃດ​ຄວາມ​ແຄ້ນ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ສິ້ນ​ສຸດ​ລົງ​ໄດ້...? ”

      ຫຼາ​ຍວັນ​ຜ່ານ​ມາ ຄວາມ​ສະໜິດສະໜົມ​ກົມກຽວ​ກັນ​ກໍ່​ເພີ່ມ​ທະວີ​ຂຶ້ນ​ຈົນ​ບໍ່ມີ​ຫຍັງ​ເລີຍ​ ທີ່ຈະ​ເວົ້າ​ໄດ້​ວ່າ​ເປັນຄວາມ​ລັບ​ລະຫວ່າ​ງຄົນ​ທັງ​ສອງ.

      - ​ເຈົ້າ​ຮູ້​ບໍ່ວ່າ ພົກ​ຂອງ​ຂ້ອຍ​ນີ້​ແມ່ນ​ຫຍັງ? ຍາ​ທ່ານ​ຖາມ​ຂຶ້ນ.

      - ບໍ່ ບໍ່ຮູ້ຈັກ​ດອກ, ​ແມ່ນ​ຫຍັງ​ວິ​ເສດ​ວິ​ໂສ​ແທ້​ຫວະ ?

      - ວິ​ເສດ​ແທ້.

      - ​ແມ່ນ​ແພ​ທີ່​ໄດ້​ມາ​ຈາກ​ການ​ຂໍທານ​ນັ້ນ​ບໍ່ ?

      - ບໍ່​ແມ່ນ.

      - ຄັນ​ຊັ້ນ​ກໍ່​ແມ່ນ​ໜັງສື​ຄຳ​ພີ​ຂອງ​ພະພຸດທະ​ເຈົ້າ.

      - ບໍ່​ແມ່ນ​ຄື​ກັນ.

        ອັດສະວິນ​ເດີນ​ດ່ຽວ​ຢາກ​ຈະ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ ​ແມ່ນ​ແຂ້​ວຂອງ​ພະພຸດທະ​ເຈົ້າ​ເທົ່າ​ນັ້ນ​ແລ້ວ ​ແຕ່​ເຂົາ ກໍ່ບໍ່​ເວົ້າ​ເພາະ​ມັນ​ຕະລົົກ​ໂພດ.

      ຢູ່​ໃນ​ຜ້າ​ຂີ້ຮ້າຍ​ນີ້​ມີ​ເງິນ​ຢູ່ 200 ຝັກ. ​ໂຣນິນ​ຫົວ​ກາກ​ຂຶ້ນ​ທັນທີ ພ້ອມ​ທັງ​ເວົ້າ​ວ່າ: ຍາ​ທ່ານ​ຕະ ລົກ​ຫວະ ? ຄັນ​ຍາ​ທ່ານ​ມີ​ເງິນ​ຫຼາຍ​ປານ​ນັ້ນ​ຊິ​ໄປ​ຂໍທານ​ເຮັດ​ຫຍັງ ​ແຕ່​ລະ​ມື້​ຍາ​ທ່ານ​ກໍ່​ໃສ່​ຜ້າສະບົງແລະ ຜ້າຄຸມ​ໃໝ່ໆ​ລະຕິ ​ແລະ ຈະ​ພາ​ໄປ​ນອນ​​ເຮືອນ​ແຮມ​ແບບ​ຂີ້ທຸກ​ນັ້ນ​ເຮັດ​ຫຍັງ​. ພາກັນ​ໄປ​ເອົາ​ເຄຫາ​ອັນ​ງົດ​ງາມ, ມີ​ອາຫານ​ດີໆ​ຈະ​ບໍ່ດີກ​ວ່າ​ບໍ່ ?

ບໍ່ ບໍ່ຂ້ອຍ​ບໍ່​ໄດ້​ຕະລົກ. ​ໃນ​ພົກ​ນີ້​ມີ​ເງິນ​ຢູ່ 200 ຝັກ​ແທ້.​ແຕ່​ບໍ່​ແມ່ນ​ເງິນ​ທີ່​ຕ້ອງ​ຈ່າຍ​ທົ່ວທີ​ບ, ດຽວ​ນີ້ເຈົ້າກໍ່​ເປັນ​ເພື່ອນ​ກັບ​ຂ້ອຍ​ແລ້​ວຂ້ອຍ​ຈະ​ບໍ່ປິດ​ບັງ​ຫຍັງ​ຕໍ່​ເຈົ້າ​ເລີຍ. ​ເລື່ອງ​ຂອງ​ມັນ​ເປັນ​ດັ່ງ​ນີ້: ວັນ​ໜຶ່ງ​ອັດຕະມາ​ໄດ້​ຈາກ​ໂອ​ໂມຣິ ​ໄປ​ສູ່​ວັດ​ອິຄາ​ມິ ບາງ​ເທື່ອ​ເຈົ້າ​ເຄີຍ​ເຫັນ​ແລ້ວ​ບໍ່ຮູ້ ນະ​ທີ່​ນັ້ນ​ທຳ​ມະ​ຊາດ​ປະກົດ​ວ່າ​ສວຍ​ສົດ​ງົດ​ງາມ​ເປັນ​ຮົ່ມ​ເຢັນ​ດີ, ອາກາດ​ສົດ​ຊື່ນ, ​ເວລາ​ນັ້ນ​ມີ​ສຽງ​ລະຄັງ​ຫຼວງ​ແລ້ວ​ສະ​ນິກກະ​ຊົນ​ທັງຫຼາຍ​ເລີຍ​ພາກັນ​ຫຼັ່ງ​ມາ​ເອົາ​ສິນ​ຟັງ​ທຳ​ຢ່າງ​ຫຼວງ​ຫຼາຍ, ອັດຕະມາ​ຮູ້ສຶກ​ເປັນ​ໜີ້​ບຸນຄຸນ​ພະພຸດທະ​ເຈົ້າ​ຈຶ່ງ​ປະຕິຍານ​ວ່າ: ຈະ​ອຸດ​ທິດ​ຊີວິດ​ນີ້​ເພື່ອ​ຈະ​ສ້າງ​ພະພຸດທະ​ຮູບ​ທອງ​ອົງ​ຫຼວງ ​ແລະ ງົດ​ງາມ​ໄດ້. ຈາກ​ນັ້ນ​ ອັດຕະມາກໍ່​ເດີ​ນ​ເລາະ​ໄປ​ທົ່ວ​ທຸກ​ແຫ່ງ​ຂອງ​ປະ​ເທດ​ຍີ່​ປຸ່ນ​ເພື່ອ​ບິນ​ພະ​ບາດ​ແຜ່​ເງິນ​ໃຫ້​ພຽງພໍ.ດຽວ​ນີ້​ອັດຕະມາ​ໄປ​ກຽວ​ໂຕ​ເພື່ອ​ຈະ​ຊອກ​ຫາ​ຊ່າງ​ທີ່​ມີ​ສີມື​ດີໆ​ມາ​ຫຼໍ່​ພະພຸດທະ​ຮູບ​ອົງ​ທີ່​ວ່າ​ນັ້ນ.

      ​ເວົ້າ​ມາ​ຮອດ​ນີ້​ດວງ​ຕາ​ທັງ​ຄູ່​ຂອງ​ທ່ານ​ໃສ​ຂຶ້ນ​ທັນທີ ​ແລະ ໜ້າກໍ່ຊື່ນ​ຂຶ້ນ​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັນ ​ເພາະ​ມອງ​ເຫັນ​ພະພຸດທະ​ຮູບ​ອົງ​ນັ້ນຢູ່​ໃນ​ຄວາມ​ສຳນຶກ​ຂອງ​ຕົນ​ໄວ້​ກ່ອນ​ແລ້ວ.

      ຈະ​ເປັນ​ພະພຸດທະ​ຮູບ​ນັ່ງ​ເທິງ​ດອກ​ບົວຫຼວງ ​ໃນ​ຊົງ​ຂັດ​ຕະໝາດ, ຍົກ​ມື​ຂວາ​ຂຶ້ນ​ພຽງ​ບ່າ ​ແລະ ປິ່ຝາ​ມື​ເບື້ອງ​ໜ້າ​ສະ​ແດງ​ເຖິງ​ຄວາມ​ຜາບ​ມານ, ​ທີ່​ໜ້າຜາກຈະ​ມີ​ເມັດ​ແຫງ​ຍານ ​ແລະ ຮີມ​ສົບ​ຈະ​ມີ​ຮອຍ​ຍິ້ມ​ບາງໆ​ນີ້​ແລ້ວ. ​ເຈົ້າ​ເຂົ້າ​ໃຈບໍ່ວ່າ​ເປັນ​ຫຍັງ​ອັດຕະມາ​ຈຶ່ງ​ປະ​ຄັບ​ປະຄອງພົກ​ນ້ອຍ​ນີ້​ໄວ້​ໃຫ້​ດີ ​ແລະ ​ເປັນ​ການ​ຕະລົກ​ໄປ​ນຳ ຍາ​ທ່ານ​ເລີຍ​ຍົກ​ຄຳ​ສອນ​ເກົ່າ​ບົດ​ໜຶ່ງ​ເວົ້າ​ສູ່​ຟັງ.

      - ​ໃຜ​ຖື​ສົມບັດ​ຖື​ອັນຕະລາຍ​ໄປ​ພ້ອມ ​ແຕ່​ກັບ​ອັດສະວິນ​ຄື​ເຈົ້າ​ອັດຕະມາບໍ່ຢ້ານ​ຫຍັງ​ເລີຍ.

      ຕະຍິມະ ສຸ​ເມະ ກົ້ມ​ຫົວ​ຮັບຮອງ ​ແຕ່​ວ່າ​ທ່າ​ທາງ​ຂອງ​ເຂົາ​ບໍ່​ໄດ້​ສະ​ແດງຕອບ​ຕາມ​ຄວາມ​ໄວ້​ເນື້ອ​ເຊື່ອ​ໃຈຂອງ​ຍາ​ທ່ານ​ເລີຍ. ໜ້າ​ຕາ​ເຂົາ​ມີ​ສີ​ປ່ຽນ​ແປງ ​ແລະ ​ເຂົາ​ເອງ​ກໍ່ຄ່ອຍໆ​ເອົາ​ຕົວ​ຫ່າງ​ຍາ​ທ່ານ​ອົງ​ນັ້ນ, ​ເຂົາ​ຍ່າງ​ໄວ​ເຂົ້າ​ກວ່າ​ເດີມ​ໄກ​ຈາກ​ຍາ​ທ່ານ, ໜ້າຜາກຂອງ​ເຂົາ​ເປັນ​ເສັ້ນ​ສົນ​ເຂົາ​ໃຊ້​ຄວາມ​ຄິດ​ຢ່າງ​ໜັກ.

      - ກູ​ເຄີຍ​ເອົາ​ຊີວິດ​ເປັນ​ເດີມ​ພັນ​ເວລາ​ຮັບ​ໃຊ້​ເຈົ້າ​ນາຍ​ຈະ​ແມ່ນ​ຂັ້ນ​ໃຫຍ່ ຫຼື ຂັ້ນ​ນ້ອຍ​ກໍ່ຕາມ, ກູກໍ່ຮັບ​ໃຊ້​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສັດ​ຊື່​ສຸດຈະ​ຫຼິດ ​ແຕ່​ກູກໍ່ບໍ່​ເຄີຍ​ໄດ້​ມີ​ເງິນ​ມີ​ຄຳ​ສໍ່າສ້ຽວ​ໜຶ່ງຂອງ​ພະ​ຂີ້ກາກ​ໂຕ​ນີ້. ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ກູກໍ່ກາຍ​ເປັນ​ຄົນ​ພະ​ເນ​ຈອນ​ຂາດ​ທີ່​ເພິ່ງ​ພາອາ​ໄສ, ບັດ​ນີ້​ກູ​ທຸກ​ຍາກ​ເຖົ້າ​ແກ່ ​ແລະ ອາຍຸ​ກໍ່​ເຖິງ 40 ປີ​ແລ້ວ.

            – ​ເຂົາ​ຫາຍ​ໃຈ ​ແລະ ຈົ່ມ​ພຶມພຳ​ອີກ​ວ່າ:

      - ບັດ​ນີ້​ກູບໍ່ມີນາ​ຍ, ບໍ່ມີ​ທີ່​ເພິ່ງ ​ແລະ ກໍ່ບໍ່ສາມາດ​ໄດ້​ນາຍ​ອີກ​ເລີຍ. ຫາກ​ກູ​ໄດ້​ເງິນ​ພົກ​ນີ້​ຈັກ​ໜ້ອຍ​ໜຶ່ງ​ກໍ່ຍັງ​ໄຄ​ແດ່ ​ແຕ່​ຄູບາ​ຕາຍຫ່າ​ນີ້​ບໍ່ຄິດ​ແດ່​ວ່າ ຈະ​ຕ້ອງ​ປັນ​ໃຫ້​ກູ​ຈັກ​ໜ້ອຍ​ໜຶ່ງ ​ແທນ​ທີ່​ຈະ​ເອົາ​ໄປ​ສ້າງ​ພະພຸດທະ​ຮູບ​ອັນ​ອັບປີ​ຢ່າງ​ທີ່​ວ່າ​ຈົນ​ໝົດ.

      ຄວາມ​ຄິດ​ອິດສາ​ລິດສະຫຍາ​ເລີ່​ມກໍ່ຕົວ​ຂຶ້ນ​ໃນ​ສະໝອງ​ຂອງ​ເຂົາ. ຈົນ​ມີ​ບາງ​ເທື່ອ​ເຂົາ​ຍັງ​ວອນ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ລືມ​ພົກ​ນັ້ນ​ໄວ້​ບ່ອນ​ໃດ​ບ່ອນ​ໜຶ່ງ​ແລ້ວ​ຄວນ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເປັນ​ຜູ້​ເກັບ​ມັນ​ໄດ້ ​ແລະ ໜີ​ໄປ​ດ້ວຍ​ເງິນ​ດັ່ງກ່າວ.

            ບາງ​ເທື່ອ​ເຂົາ​ແຫ່ງ​ເກີດ​ຄວາມ​ຄິດ​ທີ່​ຮ້າຍ​ແຮ​ງ​ໄປ​ກວ່າ​ນັ້ນ​ຄື​ວ່າ:

      - ຮວ້າຍ... ຊີວິດ​ນີ້​ເກີດ​ມາ​ແກ່​ເຈັບ​ຕາຍ​ເທື່ອ​ດຽວ ​ແລະ ຊີວິດ​ແມ່ນ​ຄວາມ​ຕໍ່​ເນື່ອງ​ຂອງ

​ຄວາມ​ພະ​ຈົນ​ໄພ​ຮ້າຍ​ແລະ​ດີ​ເທົ່າ​ນັ້ນ, ຕ້ອງ​ຮູ້​ກຳ​ກາລະ​ໂອກາດ​ຕິ ຫຼື ຕ້ອງ​ສ້າງ​ໂອກາດ​ລະບໍ່...

      ຕະຍິມະ ສຸ​ເມະ ຄິດ​ໄປ​ຄິດ​ມາ​ເປັນ​ວັກ​ເປັນວໍ່ານຳ​ແຕ່​ພົກ​ເງິນ​ຂອງຍາ​ທ່ານ​ບໍ່​ແລ້ວ​ບໍ່ທົ່ວ.ເຂົາ​ປະ

ຕິ​ເສດ​ຄວາມ​ຄິດ​ຮ້າຍ ​ແລະ ຊົ່ວ​ຊ້າ​ຕ່າງໆ ​ແຕ່​ກໍ່ຊອກ​ວິທີ​ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້​ເງິນນັ້ນ​ມາ ​ໂດຍ​ທີ່​ບໍ່​ເປັນ​ໂທດ​ເປັນ​ໂພຍ. ສ່ວນ​ຍາ​ທ່ານ​ນັ້ນ​ບໍ່​ໄດ້​ສັງ​ເກດ​ຫຍັງ​ເລີຍ ​ແລະ​ກໍ່​ບໍ່​ໄດ້​ສົງ​ໃສ​ຫຍັງ.

      ບັດ​ນີ້​ທັງ​ສອງ​ໄດ້​ເດີນທາງ​ມາ​ເຖິງ​​ແຄມ​ອ່າວ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ແງ່​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ທະ​ເລ. ຈະ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ອາ​ໄສ​ເຮືອ​ຂ້າມ​ໄປ​ສູ່​ຝັ່ງ​ເບື້ອງນັ້ນ.

      ​ໃນ​ເຮືອ​ໃບ​ຈະ​ຂ້າມ​ໄປ​ຝັ່ງ​ເບື້ອງ​ນັ້ນ​ມີ​ຄົນ​ໂດຍສານ​ຢູ່​ປະມານ 30 ຄົນ.​ເວລາ​ຍາ​ທ່ານ​ປີນ​ຂຶ້ນ​ເຮືອ​ດັ່ງກ່າວ ຕີນ​ຂອງ​ທ່ານ​ພະ​ລິດ​ເກືອບ​ຈະ​ຕົກ​ນ້ຳ​ ເລີ​ຍ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຕະຍິມະ​ເກີດ​ຄວາມ​ຄິດ​ອອກ​ມາ​ວ່າ: ຈະ​ຕ້ອງ​ກຳຈັດ​ຍາ​ທ່ານ​ນີ້​ດ້ວຍ​ວິທີ​ໃດ​. ບັດ​ນີ້​ຄວາມ​ຫງໍ່າຮ້າຍ​ຂອງ​ເຂົາ​ແກ່​ຂຶ້ນ​ນຳ​ທຸກ​ວິ​ທີ ​ແລະ ຄວາມ​ໂຫດ​ຫ້ຽມຂອງ​ເຂົາ​ກໍ່ຕາມ​ມາ​ດ້ວຍ​ຈົນ​ວ່າ​ເຂົາ​ຈະ​ຕັດສິນ​ໃຈ​ປະຕິບັດ​ຕາມ​ສັນດານ​ສາ​ໂຫດ​ຂອງ​ເຂົາ.

      ຍາ​ທ່ານ ​ແລະ ອັດສະວິນ ພາກັນ​ນັ່ງ​ຢູ່​ທ້າຍ​ເຮືອ​ຫ່າງ​ຈາກ​ເພື່ອນ​ຝູງ​ພໍ​ສົມຄວນ, ພົກ​ອັນ​ລ້ຳ​ເລີດ​ດັ່ງກ່າວຂອງ​ຍາ​ທ່ານ​ໄດ້​ປົງ​ໄວ້​ລະຫວ່າງ​ກາງ. ​ເວລາ​ເຮືອ​ແລ່ນ​ໄປ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ໄວ​ພໍ​ສົມຄວນ ​ແລະ ກະ​ແສ​ລົມ​ແຮງ​ກໍ່​ພໍດີ​ເປັນ​ໂອກາດ​ທີ່ ​ໂຣນິນ​ປະຕິບັດ​ແຜນການ​ຮ້າຍ​ຂອງ​ເຂົາ. ​ເຂົາ​ເອົາ​ມື​ຊີ້​ໃສ່​ປາ​ຕົວ​ງາມໆ​ທີ່​ລອຍ​ມາ​ຂ້າງ​ເຮືອ ​ໂດຍ​ກວັກ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ເບິ່ງ​ນຳ, ​ເມື່ອ​ຍາ​ທ່ານ​ກະ​ໂຢ້​ຕົວ​ກົ້ມ​ເບິ່ງ​ປາ​ເຂົາ​ເລີຍ​ເອົາ​ແຂນ​ສອກ​ດະ ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ປັກ​ຄິດ​ລົງ​ນ້ຳ​ຈົມ​ໄປ ​ເຂົາ​ປະ​ໃຫ້​ເຮືອ​ແລ່ນ​ໄປ​ຄາວໜຶ່ງ​ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ຕາງ​ຕິ​ຮ້ອງ​ອີ​ເລີ​ເປີ​ເສີ​ວ່າ: ຍາ​ທ່ານ​ຕົກລົງ​ນ້ຳ​ຊ່ອຍ​ແດ່. ຊາມ​ຈະ​ປົດ​ໃບ​ເຮືອ ​ແລະ ຕຸ້ນ​ໃຫ້​ເຮືອ​ຢຸດ ​ເຮືອກໍ່​ເລີຍ​ແລ່ນ​ອອກ​ຫ່າງຈາກ​ບ່ອນ​ທີ່​ຍາ​ທ່ານ​ຕົກນັ້ນ​ໄປ​ໄກ​ຈົນ​ແນມ​ເກືອບ​ບໍ່​ເຫັນ. ທຸກ​ຄົນ​ແນມ​ນຳ​ທະ​ເລ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ເສົ້າ​ສະຫຼົດ​ໃຈ ​ແຕ່​ບໍ່​ເຫັນ​ຮ່ອງຮອຍ​ວ່າ​ຍາ​ທ່ານ​ຈະ​ຍັງ​ມີ​ຊີວິດ​ຢູ່​ເລີຍ. ​ໂຣນິນ​ຜູ້​ໃຈ​ມານ​ທຳ

ທ່າ​ຈົ່ມ​ທຸກ​ໂສກ​ໄປ​ຕາມໆ​ກັນ ​ແລະ ພ້ອມ​ທັງ​ຮັບ​ຮູ້​ນຳ​ກັນ​ແລ້​ວວ່າ​ນີ້​ເປັນ​ເຫດ​ຮ້າຍ​ເຊິ່ງບໍ່​ມີ​ໃຜ​ເປັນ​ຕົ້ນ​ເຫດ​​ເລີຍ.

      ພໍ​ເມື່ອ​ຫົວ​ເຮືອ​ຮອດ​ຝັ່ງ​ແລ້ວ ຕະຍິມະ ສຸ​ເມະ ກໍ່ຮີ​ບຫອບ​ເອົາ​ພົກ​ເງິນ​ດັ່ງ​ກ່າວ​ນັ້ນ​ໄປ​ຢ່າງ​ບໍ່ຫຼຽວ​ຫຼັງ.

      ບັດ​ນີ້​ເຂົາ​ມີ​ເງິນ​ແລ້​ວ​ເປັນ​ຈຳນວນ​ຕັ້ງ 200 ຝັກ. ​ເຂົາ​ຮູ້​ຄຸນຄ່າ​ຂອງ​ມັນ​ດີ​ຈຶ່ງ​ຮີບ​ມຸ້ງ​ໜ້າ​ໄປ​ສູ່​ນະຄອນ​ກຽວ​ໂຕ ​ໂດຍ​ໄວ, ນະ​ທີ່​ນັ້ນ​ເຂົາ​ໄດ້​ປ່ຽນ​ຊື່​ເປັນ ທ່ານ ​ໂຕ​ກູເບະ ​ແລະ ມີ​ຖານະ​ເປັນ​ພໍ່ຄ້າ​ເຂົ້າ​ໃຫຍ່​ຂອງ​ເມືອງ​ນັ້ນ. ບັກ​ນີ້​ເຂົາ​ໄດ້​ມ້ຽນ​ດາບ​ຂອງ​ເຂົາ​ເອົາ​ເຄື່ອງ​ງາມໆ​ອອກ​ມາ​ນຸ່ງ. ກິດຈະການ​ຄ້າຂາຍ​ຂອງ​ເຂົາ​ຂະຫຍາຍຕົວ​ໄວ ​ແລະ ກວ້າງ​ຂວາງ ​ເງິນ​ຄຳ​ສົມບັດ​ກໍ່​ຫຼັ່ງ​ໄຫຼ​ເຂົ້າ​ມາ​ບໍ່​ຂາດ. ​ເຂົາ​ຕັດສິນ​ໃຈ​ສ້າງ​ຄອບຄົວ ​ເຊິ່ງບໍ່​ເທົ່າ​ໃດ​ກໍ່​ເລີຍ​ໄດ້​ລູກນ້ອຍ​ຄົນ​ທຳ​ອິດ. ທຸກ​ສິ່ງ​ທຸກ​ຢ່າງ​ມີ​ຢ່າງ​ພຽງ​ພ້ອມ ​ແຕ່​ເຂົາ​ຮູ້ ສຶກ​ວ່າ ຍັງ​ມີ​ແປ້​ວ​ແມງ​ອັນ​ໃດ​ໜຶ່ງ​ຢູ່​ໃນ​ຫົວ​ໃຈ​ຂອງ​ເຂົາ, ຫຼອກ​ລວງ​ເຂົາ​ຢູ່​ຢ່າງ​ບໍ່​ແລ້​ວບໍ່​ທົ່ວ,​ເຂົາ​ຄິດ​ເຫັນ​ພາບ​ແຫ່ງ​ໂທດ​ກຳ​ອັນ​ຊົ່ວ​ຊ້າ​ຂອງ​ເຂົາອັນ​ພາ​ໃຫ້​ເຂົາ​ມີ​ຖານະ

ອັນ​ລ້ຳ​ລວຍ​ຢ່າງ​ນີ້. ​ແຕ່​ເວລາ​ທີ່​ເຂົາ​ຄິດ​ເຫັນ​ເລື່ອງ​ເກົ່າ​ເລື່ອງ​ຫຼັງ​ຂອງ​ເຂົາ​ຂຶ້ນ​ມາ ​ເຂົາ​ກໍ່​ຮີບ​ບຸກບືນ

​ໃສ່​ທຸລະ​ກິດ​ຂອງ​ເຂົາ​ເພື່ອ​ໃຫ້​ລືມ​ມັນ.ເຂົາຍິ່ງ​ບຸກບືນ​ເທົ່າ​ໃດ​ເງິນ​ຄຳ​ກໍ່ຫຼັ່ງ​ໄຫຼ​ເຂົ້າ​ມາ​ຫາ​ເຂົາ​ຊັກ​ໄຊ້. ​ເມື່ອ​ໄດ້​ເງິນ​ຄຳ​ຫຼາຍ​ກໍ່​ຍິ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ບໍ່ລືມ​ການ​ກະທຳ​ທີ່​ຕໍ່າຊ້າ​ຂອງ​ເຂົາ.

      ສາມ​ປີຕໍ່​ໄປ​ເຂົາ​ຮູ້ສຶກ​ອິດ​ເມື່ອຍ​ແລະຕ້ອງ​ພັກຜ່ອນ​ເປັນ​ຍ່ານ​ຄາວຈຶ່ງ​ຕົກລົງ​ຊື້​ເຮື​ອນຫຼັງງາມ​ທີ່​ມີ​ອຸທິຍານ​ອ້ອມ​ຮອບ, ມີ​ໜອງ​ນ້ຳ, ມີ​ນ້ຳບໍ່ ​ແລະ ຫີນ​ຜາ​ເປັນ​ທີ່​ພັກຜ່ອນ​ຂອງ​ເຂົາ.

     ສະຖານ​ທີ່ ​ແລະ ​ເຮືອນ​ຊານ​ຂອງ​ເຂົາ​ຈະ​ງາມ​ປານ​ໃດແຕ່​ຈິດ​ໃຈ​ຂອງ​ເຂົາ​ກໍ່​ບໍ່​ສາມາດ​ສະຫງົບ​ລົງ

​ໄດ້. ຄວາມ​ຄິດ​ເຖິງ​ການ​ກະທຳ​ອັນຕໍ່າຊ້າ​ຂອງ​ເຂົາ​ມາ​ຫຼອກ​ເລັ້ມຢູ່​ບໍ່​ເຊົາ ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ຄິດ​ກິນ​ແໜງ​ແຄງ​

ໃຈ​ຢູ່​ບໍ່​ຂາດ.

      ​ເພື່ອ​ເປັນ​ການ​ລະດົມ​ກຳລັງ​ໃຈ​ຂອງ​ຕົນ ​ເຂົາ​ເລີຍ​ຈົ່ມ​ຄຳ​ສຸພາສິດ​ທີ່​ເກົ່າ​ແກ່​ບົດ​ໜຶ່ງ​ອອກ​ມາວ່າ:

“ ຄວາມ​ອານາ​ຖາ​ນັ້ນ ​ເປັນ​ທີ່​ປຶກສາ​ຜູ້​ຊົ່ວ​ຮ້າຍ ”. ​ແລ້ວ​ເຂົາ​ກໍ່​ຄິດ​ຕໍ່ “ ​ໂຊກ​ຊາຕາ​ນີ້​ຊົ່ວ​ຫຼາຍ ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຈຶ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ກູ​ເກີດ​ເປັນ​ຄົນ​ທຸກ​ຍາກ ​ແມ່ນ​ແຕ່​ໂຊກ​ຊາຕາ​ນີ້​ແຫຼະ ຈຶ່ງ​ຈຳ​ໃຫ້​ກູ​ກາຍ​ເປັນ​ນັກ​ປຸ້ນ ​ແລະ ຄາດ​ຕະກອນ ”.

      ​ແຕ່​ຍິ່ງ​ງຄິດ​ຈິດ​ໃຈ​ຂອງ​ເຂົາ​ຍິ່ງ​ວຸ້ນວາຍ​ບໍ່​ສະຫງົບ​ເປັນ ​ແລະ ​ເມື່ອ​ຕອນ​ກາງຄືນ​ເດືອນ​ແຈ້ງ​ມາ​ເຂົາ​ກໍ່​ອອກ​ມາ​ເລາະ ​ເອົາ​ອາກາດ​ຕາມ​ອຸທິຍານ​ທີ່​ຫງຽບ​ສະຫງັດ ​ແລະ ສວຍ​ງາມ​ຂອງ​ເຂົາ. ທັນ​ໃດ​ນັ້ນ​ເຂົາ​ຮູ້ສຶກ​ວ່າ ມີ​ປະກົດ​ການ​ອັນ​ໃດ​ອັນ​ໜຶ່ງ​ຕ້ອງ​ສາຍຕາ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ແນມ​ໄປ​ຫາ​ຕົ້ນ​ແປກ​ໃຫຍ່ ​ແລະ ຮຽວ​ດົກ​ຕົ້ນ​ໜຶ່ງ. ຮູບ​ຮ່າງ​ຂອງ​ສົງ​ອົງ​ນັ້ນ​ປະກົດ​ອອກ​ມາ​ຄ່ອຍໆ​ແຈ້ງ​ອອກ. ມັນ​ແມ່ນ​ຮູບ​ຮ່າງ​ຂອງ​ຍາ​ທ່ານ​ທີ່​ຕາຍ​ດິກ​ນ້ຳ​ນັ້ນ​ເອງ, ​ໃບ​ໜ້າ​ຂຽວ​ຊ້ຳ​ໃນ​ຕາ​ໂປ​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ເບົ້າຕາ. ​ແຕ່​ມັນ​ແມ່ນ​ຍາ​ທ່ານ​ທີ່​ຕາຍ​ດິກ​ນ້ຳ​ອີ​ຫຼີ​ແລະ​ອີກ​ຈັກ​ໜ້ອຍ​ປະກົດ​ວ່າ​ເໜັງ​ຕີງ​ຂຶ້ນ​ຍິ້ມ​ຫົວ​ຕໍ່​ເຂົາ ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ຢ້ານ ​ແລະ ສັ່ນ​ໄປ​ໝົດ​ທັງ​ຕົວ. ​ແຕ່​ຄາວໜຶ່ງ​ເຂົາ​ເລີຍ​ຊວາດ​ວ່າ​ເຂົາ​ແມ່ນ​ນັກຮົບ​ເກົ່າ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ກ້າ​ກັ່ນ. ​ເຂົາ​ຈຶ່ງ​ຮີບ​ແລ່ນ​ໄປ​ດຶງ​ເອົາ​ດາບ​ຂອງ​ເຂົາ​ມາ​ແຕ່​ເຮືອນ​ເຂົາ​ກວັດ​ແກວ່ງ​ດາບ​ຟັນ​ຜ່າ​ສັດຕູ​ຂອງ​ເຂົາ. ຈົນ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ແສງ​ສະຫວ່າງ​ຍາມ​ເຊົ້າ​ໄດ້​ມາ​ເຖິງ​ເງົາ​ຂອງ​ຍາ​ທ່ານ​ອົງ​ນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ໄດ້​ຈາງ​ຫາຍ​ໄປ.

      ຄືນ​ຕໍ່​ມາ ​ແລະ ຕໍ່​ມາ​ກໍ່​ເປັນ​ເຊັ່ນ​ດຽວ​ກັນ​ນີ້​ທຸກ​ມື້​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ສູ້​ກັບ​ເງົາ​ຂອງ​ຍາ​ທ່ານ​ນັ້ນ​ຈົນຮູ້ສຶກ​ອິດ​ອ່ອນ​ໂຮຍ​ແຮ​ງ. ​ເພື່ອ​ກຳຈັດ​ເຫດ​ຮ້າຍ​ດັ່ງກ່າວ​ເຂົາ​ໄດ​ດ້ສັ່ງ​ໃຫ້​ຄົນ​ໄປ​ປ້ຳ​ຕົ້ນ​​ແປກ​ນັ້ນ​ຖິ້ມ​ທັນທີ. ​ແຕ່​ວ່າ​ເງົາ​ຂອງ​ພະ​ອົງ​ນັ້ນ​ຊ້ຳພັດ​ໄປ​ປະກົດ​ຢູ່​ຕົ້ນ​ໄມ້​ໃຫຍ່... ດັ່ງ​ນີ້​ຕໍ່ໆ​ໄປ​ຈົນ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ເຂົາ​ກໍ່​ເລີຍ​ຕັດສິນ​ໃຈ​ບໍ່​ຍອມ​ອອກ​ໄປ​ສວນ​ຂອງ​ເຂົາ​ອີກ. ​ແຕ່​ວ່າ​ເງົາ​ຂອງ​ພະ​ອົງ​ນັ້ນ​ຊ້ຳພັດ​ມາ​ປະກົດ​ຢູ່​ໃນ​ຫ້ອງ​ນອນ​ຂອງ​ເຂົາ. ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຂົາ​ໃຈ​ຂວ້າມ​ໃຈ​ຫງາຍ ຈົນ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ເຂົາ​ເລີຍ​ລົ້ມ​ປ່ວຍ​ໜັກ. ​ເກີດ​ເປັນ​ວັນ​ພັນ​ເປັນ​ມື້​ມີ​ແຕ່​ຮ້ອງ​ຄາງ: “ ຕາຍ - ຕາຍ. ພະ - ພະ - ບາບ - ບາບ - ​ໂອ​ບາບ ... ”

      ຜູ້​ເປັນ​ເມຍ​ໄດ້​ໄປ​ເກນ​ເອົາ​ນາຍ​ໝໍ​ຜູ້​ທີ່​ລື​ຊື່​ທັງ​ເມືອງ​ມາ​ປິ່ນປົວ​ຜູ້​ເປັນ​ຜົວ​ແຕ່​ກໍ່​ບໍ່​ຫາຍ​ໄດ້.

      ສຽງ​ຊ່າ​ລື​ໄປ​ທົ່ວ​ເມືອງ​ວ່າ: ພໍ່ຄ້າ​ໃຫຍ່ ​ໂຕ​ກູ​ເບະ ລົ້ມ​ເຈັບ​ໜັກ. ສຽງ​ດັ່ງກ່າວ​ດັງ​ໄປ​ຮອດ

​ຫູ​ຂອງ​ຍາ​ທ່ານ​ອົງ​ໜຶ່ງ ທີ່​ມີ​ຊື່​ສຽງ​ວ່າ ​ເປັນ​ຄົນ​ທີ່​ມີ​ຫູ​ແຈ້ງ​ຕາ​ທິບ ດຳ​ລົງ​ຊີວິດ​ຢູ່​ດ້ວຍ​ຄວາ​ຍາກຈົນ ​ແຕ່​ດ້ວຍ​ສິນ​ທຳ. ວັນ​ໜຶ່ງ​ສາວ​ໃຊ້​ຂອງ​ໂຕ​ກູເບະ ​ໄດ້​ໄປ​ເວົ້າ​ເລື່ອງ​ລາວ​ໃຫ້​ພະ​ອົງ​ທ່ານ​ຟັງ ພະ​ອົງ​ຈຶ່ງ​ສົນ​ໃຈ ​ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ຂໍ​ມາ​ເບິ່ງ​ອາການ​ຂອງ​ຜູ້ກ່ຽວ.

      ​​ເມື່ອ ​ໂຕ​ກູເບະ ມາບ​ເຫັນ​ຍາ​ທ່ານ​ເຂົ້າ​ມາ​ຫາ ​ເຂົາ​ກໍ່​ຮ້ອ້ງ​ໄຫຼ​ຂຶ້ນ​ທັນທີ​ວ່າ:

      - ຫັ້ນ​ເດ - ຫັ້ນ​ເດ - ຄູບາ - ຄູບາ - ​ແມ່ນ​ມັນ​ແລ້ວ ຂ້ອຍ​ເຫັນ​ແຈ້ງ​ທີ່​ສຸດ ຈັບ​ມັນ ຈັບ​ມັນ ຊ່ອຍ​ເອົາ​ຂ້ອຍ​ແດ່...

      ​ໂຕ​ກູ​ເບະ ຮ້ອງ​ໄຫ້ ພ້ອມ​ທັງ​ໝູບ​ໜ້າ​ລົງ​ຕຽງ ​ແລ້ວ​ຊັກ​ຜ້າ​ຫົ່ມ​ມາ​ປົກ.

      ຍາ​ທ່ານ ​ໃຫ້​ທຸກ​ຄົນ​ອອກ​ຈາກ​ຫ້ອງ​ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້​ຢູ່​ສອງ​ຕໍ່​ສອງ​ນຳ​ກັນ.

      - ​ແມ່ນ​ແລ້ວ ​ແມ່ນ​ອັດຕະມາ​ແລ້ວ. ອັດຕະມາ​ແມ່ນ​ສົງ​ທີ່​ເຈົ້າ​ງັດ​ລົງ​ນ້ຳ​ຢູ່ ກູ​ອາ​ນະ ກ່ອນ​ໜ້າ​ນີ້ 3 ປີ ຫັ້ນ​ເດ.    

​      ໂຕ​ກູ​ເບະ ຍັງ​ຮ້ອງ​ສັ່ນ​ຢູ່​ບໍ່​ເຊົາ ​ແຕ່​ກ່ອນ​ເອົາ​ເງົາ​ເປັນວິນ​ຍາ​ນຂອງ​ສົງ​ອົງ​ນັ້ນ ຍັງ​ບໍ່​ປາກ. ມາ​

ບັດ​ນີ້​ຍັງ​ສາມາດ​ເວົ້າ​ໄດ້​ນຳ​ອີກ... ຍາ​ທ່ານ​ຕວງ​ແນ​ວຄິດ​ຂອງ​ເຂົາ​ໄດ້ ຈຶ່ງ​ເວົ້າ​ກັບ​ເຂົາ​ວ່າ:

      - ອັດຕະມາບໍ່​ແມ່ນ​ຜີ ບໍ່​ແມ່ນ​ເງົາ ​ແມ່ນ​ຄົນ​ອີ​ຫຼີອັດຕະມາ​ຍັງບໍ່ທັນຕາ​ຍ ອັດຕະມາ​ແມ່ນສົງ ທີ່

​ໄດ້​ເດີນທາງ​​ໂຕ​ໄກ​ໂດ ຮ່ວມ​ອອກ​ມາ​ກ່ອນ​ໜ້າ​ນີ້ 3 ປີ​ຫັ້ນ​ເດ ຈື່​ບໍ່​ໄດ້​ບໍ່ ? ຜູ້​ເຈົ້າ​ງັດ​ລົງ​ນ້ຳ​ແມ່ນ ອັດຕະມາ​ນີ້​ແຫຼະ ​ແຕ່​ໂຊກ​ດີ ອັດຕະມາ​ໄດ້​ຮຽນ​ລອຍ​ນ້ຳ​ໃນ​ເວລາ​ເປັນ​ເດັກນ້ອຍ​ຈຶ່ງ​ລອຍ​ອອກ​ຮອດ​ຝັ່ງ​ໄດ້. ອັດຕະມາ​ໄດ້​​ເດີນ​ເລາະ​ໄປ​ທຸກ​ແຫ່ງ​ຫົນ ​ເພື່ອ​ຊອກ​ຫາ​ເຈົ້າ​ເພື່ອ​ຈະ​ຂໍ​ເອົາ​ເງິນ​ນັ້ນ​ມາ​ສ້າງ​ພະພຸດທະ​ຮູບ. ​ແຕ່​ອັດຕະມາ​ນັ້ນ​ກໍ່​ບໍ່​ໄດ້​ພໍ້​ກັບ​ເຈົ້າ​ ຈາກ​ນັ້ນ​ອັດຕະມາ​ກໍ່​ຕັດສິນ​ໃຈ​ໄປ​ເລາະ​ຂໍທານ​ອີກ​ເພື່ອ​ເກັບ​ເງິນ​ມາ​ສ້າງ​ຈົນ​ສຳ​ເລັດ. ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ສ້າງ​ໂທດ​ກຳ​ອັນ​ສາ​ໂຫດ​ໄວ້​ໜັກ​ທີ່​ສຸດ ​ແຕ່​ອັດຕະມາ​ເປັນ​ນັກບວດ​ຈຶ່ງ​ອະ​ໄພ​ໂທດ​ໃຫ້​ແກ່ອອກ. ພະພຸດທະ​ເຈົ້າ​ສອນ​ໄວ້​ວ່າ: “ ຖ້າ​ຫາກ​ວ່າ​ເອົາ​ຄວາມ​ແຄ້ນ​ມາ​ດັບ​ຄວາມ​ແຄ້ນ ​ແລ້ວ​ເຫດ​ສັນ​ໃດ​ຄວາມ​ແຄ້ນ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ດັບ​ມອດ​ລົງ​ໄດ້ ” ຄວາມ​ແຄ້ນ​ນັ້ນ​ໃຫ້​ມັນ​ຫາຍ​ໄປ​ດ້ວຍ​ການ​ອະ​ໄພ​ໂທດ.

      ​ໂຕ​ກູ​ເບະ ​ໄດ້​ຍິນ​ຄວາມ​ນີ້​ແລ້ວ​ກໍ່​ຄ່ອຍ​ຫຼຽວ​ໜ້າ​ມາ​ເບິ່ງ​ຜູ້​ເປັນ​ເຫື່ອ​ຂອງ​ຄວາມ​ສາມານ​ຂອງ​ເຂົາ​ແລ້ວ​ກໍ່​ຄ່ອຍໆ​ພຶມພຳ​ຄວາມ​ຮູ້​ບຸນ​ຄຸນ​ອອກ​ມາ​ຕໍ່​ຍາ​ທ່ານ.

      ອະ​ໂຫສີ​ກຳ​ໃຫ້​ຂ້າ​ພະພຸດທະ​ເຈົ້າ​ດ້ວຍ​ເຖີດ, ອອກ​ຕົນ​ໄດ້​ຜິດ​ໄປ​ແລ້ວ ​ໄດ້​ເຈດ​ຕະນາ​ຂ້າ​ຍາ​ທ່ານ ​ເພື່ອ​ກອບ​ໂກຍ​ເອົາ​ເງິນ ອັນ​ເປັນ​ເພາະ​ຄວາມທຸກ​ຍາກ​ລຳ​ເຄັນ​ຂອງ​ອອກ​ນີ້​ເອງ ​ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ພາ​ໃຫ້​ອອກ​ເກີດ​ມີ​ຄວາມ​ໂຫດ​ຫ້ຽມກໍ່​ບາບກຳ​ອັນ​ມະຫາສານ​.

      ​ແມ່ນ​ແລ້ວ - ຄົນ​ເຮົາ​ເກີດ​ມາ ພ້ອມ​ກັບ​ຫົວ​ໃຈ​ທີ່​ບໍລິສຸດ​ໝົດ​ທຸກ​ຄົນ ​ແຕ່​ວ່າ​ຊີວິດ​ສ້າງ​ຄວາມ​ເບື່ອ​ເມົາ​ໃຫ້​ແກ່​ມັນ. ຄວາມທຸກ​ຈົນ​ເປັນ​ທີ່​ປຶກສາ​ຄວາມ​ຊົ່ວ​ຊ້າ​ທີ່​ສຸດ, ມັນ​ຈຳ​ໃຫ້​ຄົນ​ຈົນ​ກະທຳ​ໄປ​ທາງ​ທີ່​ອັບປະມຸງຄຸນ ​ເຊິ່ງພາຍຫຼັງ​ມາ​ກໍ່​ຮູ້ສຶກ​ກິນ​ແໜງ​ແຄງ​ໃຈ.

      ດຽວ​ນີ້ ຂ້ານ້ອຍ​ຮູ້ສຶກ​ທຸກ​ໂສກ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ກິນ​ແໜງ. ຂໍ​ໃຫ້​ຂ້ານ້ອຍ​ໄດ້​ລ້າງບາບ​ກຳ​ຂອງ​ຂ້າ ນ້ອຍ​ດ້ວຍ​ການ​ມອບ​ເງິນ​ຄືນ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ທົບ​ເທົ່າ​ດ້ວຍ.

      ບໍ່ຈຳ​ເປັນ​ເລີຍ​ອອກ​ເຮີຍ - ອັດຕະມາ​ບໍ່​ຕ້ອງການ​ມັນ​ອີກ​ແລ້ວ ພະພຸດທະ​ເຈົ້າ​ສ້າງ​ສຳ​ເລັດ​ຮຽບ ຮ້ອຍ​ແລ້ວ.

      ຂໍ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ຮັບ​ເອົາ​ມັນ​ໄປ ​ໃນ​ຖານະ​ທີ່​ເປັນ​ຂອງ​ທານ​ດ້ວຍ​ເຖີດ ​ເພື່ອ​ໃຫ້​ອອກ​ໄດ້​ຫາຍ​ຄວາມ​ກິນ​ແໜງ​ແຄງ​ໃຈ ​ແລະ ຄວາມທຸກ​ໂສກ ຫາກ​ວ່າ​ພະພຸດທະ​ຮູບ​ສ້າງ​ສຳ​ເລັດ​ແລ້ວ ກໍ່​ຂໍ​ໃຫ້​ຍາ​ທ່ານ​ເອົາ​ໄປ​ແຈ​ກ​ແກ່​ຄົນ​ທຸກ​ຍາກ​ດ້ວຍ.

      ຈາກ​ນັ້ນ​ພໍ່​ຄ້າ ​ໂຕ​ກູ​ເບະ ກໍ່​ມີ​ສຸຂະພາບ​ແຂງ​ແຮງ​ຂຶ້ນ ​ແລະ ມີ​ຄວາມ​ສະຫງົບ​ທາງ​ຈິດ​ໃຈ. ​ເຂົາ​ໄດ້​ປະພຶດ​ຕົນ​ເປັນ​ຄົນ​ດີ ມີ​ສິນ​ທຳ​ເພື່ອ​ແຜ່​ເອື້ອ​ອາລີ​ແກ່​ຄົນ​ທຸກ​ຈົນ. ບາງ​ຄັ້ງ​ຄາວ​ບາງ​ຜູ້​ຄົນ​ຍັງ​ໄດ້​ຍິນ​ລາວ​ພຶມພຳ​ອອກ​ມາ​ວ່າ: “ ນະ​ມຸ ອະມິ​ຕະ ພຸດ​ສຸ  ນະ​ມຸ ອະມິ​ຕະ ພຸດ​ສຸ ”.

 

ຕົວລະຄອນ     ເນື້ອໃນຫຍໍ້

 

 

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ມ.ນ.. 3, 2013 | ມີ 4 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

  ຫຼັງຈາກຂ້ອຍນັ່ງຟັງສົມໃຈເລົ່າມາຮອດນີ້ ຈັ່ງແມ່ນເຫຼືອໃຈເອົາແທ້ ແຕ່ກໍ່ຢູ່ໃນໃຈຂ້ອຍ ທີ່ພະຍາຍາມອົດກັ້ນ ບໍ່ໃຫ້ໃຜເຫັນຄວາມ ອ່ອນແອຂອງແມ່ຍິງຄົນນີ້ ຂ້ອຍຈິ່ງໄດ້ເວົ້າກັບສົມໃຈວ່າ:

+ ໂຕ່ຍ: ພຸ້ນນ໋າ! ຈັ່ງແມ່ນຊາດໃຈດຳ...

+ ສົມໃຈ: ໃຈດຳອີ່ຫຍັງລ໋ະ!

ໂຕ່ຍ: ເຖິງບໍ່ກ້າບອກຄວາມຈິງໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້...ກະບອກໃຫ້ປິ໋ງຮູ້ກະໄຄແນ່...ຈັ່ງແມ່ນເຈົ້າຕົວະເກັ່ງອີ່ຫຼີ...

+ ສົມໃຈ: ຈັກລ໋ະ!  ຂ້ອຍກໍ່ບໍ່ໜ້າຊິຕົວະເລີຍ!...

ໂຕ່ຍ: ເຊົາໆ...ຊິເວົ້າຫຼາຍເລົ່າຕໍ່ໄປ...

 ເລົ່າຕໍ່ໄປເນາະ...ຄືວ່າຫຼັງຈາກຂ້ອຍໂທຫາສາວປິ໋ງແລ້ວ ຂ້ອຍກໍ່ບໍ່ໄດ້ໂທຫາຜູ້ໃດອີກ ເພາະຕອນນີ້ຂ້ອຍຄິດວ່າ ໃນຫົວໃນຂອງຂ້ອຍ ມີພຽງແຕ່ສາວນາງເທົ່ານັນ ແລະ ຈົນຮອດມື້ສຸດທ້າຍ ທີ່ຂ້ອຍກັບມາແຕ່ລົງຝຶກຫັດວິຊາຊີບ ຂ້ອບກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຂອງຂ້ອຍ ໃຫ້ສາວປິ໋ງຮູ້ນຳ ແລະ ຂ້ອຍຂໍຖາມເຈົ້າແດ່ໂຕ່ຍ.

+ ໂຕ່ຍ: ຖາມອີ່ຫຍັງອີກ?

+ ສົມໃຈ: ເຈົ້າຮູ້ເລື່ອງຂ້ອຍນຳຜູ້ໃດ?

ໂຕ່ຍ: ນຳໃຜກະສ່າງຊິຮູ້ໄປເຮັດຫຍັງ?

+ ສົມໃຈ: ຢາກຮູ້ຊື່ໆ...

ໂຕ່ຍ: ສຳລັບເຈົ້າ ແລະ ຂ້ອຍມັນບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງອີກແລ້ວ!

+ ສົມໃຈ: ໂຕ່ຍ...

ໂຕ່ຍ: ແມ່ນຫຍັງອີກ?

+ ສົມໃຈ: ເຈົາຄຽດແຮງຊັ້ນບໍ?

ໂຕ່ຍ: ຄຽດຫັ້ນແລະ!

+ ສົມໃຈ: ອ້າຍຂໍໂທດ!

ໂຕ່ຍ: ເຈົ້າຄວນບອກຂ້ອຍແຕ່ຕົ້ນພຸ້ນແລະ...

+ ສົມໃຈ: ໂຕ່ຍ...ອ້າຍຂໍໂທດ...

 ໃນຂະນະນີ້ຂ້ອຍຟ້າວລຸກໜີອອກຈາກສົມໃຈ ແລ້ວແລ່ນເຂົ້າຫໍພັກ ແລ້ວຜະຫວາຕົວລົງຕຽງ ເພາະຂ້ອຍບໍ່ຢາກຈະຍິນຄຳວ່າຂໍ ໂທດຂ້ອຍບໍ່ຢາກຍິນຊື່ສົມໃຈອີກຕໍ່ໄປ ມັນເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ ອັດຕັນ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງອີກແລ້ວລະຫວາງຂ້ອຍ ແລະ ສົມໃຈ ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈະເຮັດແນວໃດອີກ ສິ່ງທີ່ເອົາຊະນະຂ້ອຍໃນຕອນນີ້ ກໍ່ຄືຢາດເມັດນ້ຳຕາທີ່ລິນໄຫຼ ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເຕັ້ນວູບ ວາບ ບໍ່ຮູ້ຈະນຶກພາບໃດໆອີກອອກມາແມ່ນແຕ່ກະທັ້ງທີ່ຂ້ອຍແລ່ນປະສົມໃຈ ຈາກບ່ອນທີ່ຂ້ອຍນັ່ງຟັງສົມໃຈເລົ່າ ຢູ່ບໍລິເວນຂ້າງຫໍພັກ ຂ້ອຍຫາຍໃຈຂື້ນບາດຍາວໆ ພະຍາຍາມກັກກັ້ນຢາດເມັດນ້ຳຕາ ແຕ່ກໍ່ບໍ່ໄດ້ຜົນຫຍັງ ຂ້ອຍສຸດທີ່ຊ້ຳໃຈ ແຕ່ລຳລັບຂ້ອຍແລ້ວບໍ່ເຫຼືອອີ່ຫຍັງອີກ ສຳລັບຄວາມຮັກຄວາມຜູກພັນ ລະຫວ່າງຂ້ອຍກັບສົມໃຈ ຂ້ອຍຢາກຈະໄປໃຫ້ໄກແສນໄກ ຈາກໂຮງຮຽນແຫ່ງນີ້ ບໍ່ຢາກຈະເຫັນນ້າເຂົາອີກໃນຕອນຂື້ນຫ້ອງ ຂ້ອຍຄຽດ ແລະ ຊ້ຳໃຈ ຂ້ອຍຢາກຈະໄປໄກໆ ເທົ່າທີ່ຈະໄກໄດ້ ຂ້ອຍຢາກເອົາຄື້ນຟອງທະເລ ແລະ ມະຫາສະມຸດ ທີ່ໃຫຍ່ແສນໃຫຍ່ ມາພັດເອົາຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຂ້ອຍ ອອກຈາກຫົວໃຈ ໃຫ້ກະຈາຍຫາຍໄປ ຂ້ອຍຄິດໄປຢ່າງຄົນໝົດຫວັງ. ນີ້ນໍຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ຈິງໃຈ ຜູ້ຊາຍຫຼອກລວງ ຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ມີຄວາມແນ່ນອນ ເຫັນຜູ້ຍິງຄືທາງຜ່ານ...ຂ້ອຍຄິດມາຮອດນີ້...ກໍເລີຍພະຍາມຍາມຊອກຫາທາງອອກໃຫ້ຫາຍຈາກຄວາມເຈັບປວດຂອງຫົວໃຈໄດ້ ຂ້ອຍຄິດວ່າ...ຄົງຈະມີຜູ້ຊາຍຄົນໃດຄົນນຶ່ງອີກ ທີ່ຈິງໃຈສຳລັບຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະພະຍາຍາມສ້າງຕົນໃຫ້ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້, ຄວາມ ສາມາດ ຕັງໃຈສຶກສາຮ່ຳຮຽນ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຄູທີ່ດີໃນອະນາຄົດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຄຍດລາຍທີ່ສຸດ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຊ້ຳໃຈກໍ່ຄື ສົມໃຈ ທີ່ເປັນນ້າກຽດສຸດໆ ແຕ່ສຳລັບຂ້ອຍແລ້ວ ລາກ່ອນຄວາມຫຼັງ ຄວາມຫຼັງທີ່ຊ້ຳໃຈບໍ່ລືມ ແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປ ຂ້ອຍຈະພະຍາຍາມສ້າງຕົນ ໃຫ້ເປັນຄົນດີ ເປັນຄູທີ່ດີໃນອະນາຄົດເພື່ອຮັບໃຊ້ປະເທະຊາດ...ບ່າຍ...ບ່າຍ...

ຈົບບໍຣິບູນ

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 1

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 2

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 3

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 4

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 5

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ມ.ນ.. 3, 2013 | ມີ 2 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

  ມື້ນີ້ເປັນວັນທີ 10 ທັນວາ 2006 ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງແຕງບົດສອນຢູ່ນັ້ນ ສາວນາງກໍ່ເຂົ້າມານັ່ງຫຼິ້ນນຳຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍກໍ່ໃຫ້ເພີ່ນ ຂຽນເອກະສານໃຫ້ຈົນສຳເລັດໄປໂດຍດີ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ລົມກັນໄປຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງ ຂ້ອຍກໍ່ລອງຖາມເພີ່ນວ່າ:

+ ສົມໃຈ: ນາງ!...ໜ໋າ...

+ ສາວນາງ: ໜ໋າ!...ອີ່ຫຍັງອີກ...

+ ສົມໃຈ: ເຂົ້ານອນນຳອ້ານໜ໋າ...

ສາວນາງ: ເອົາອີກແລ້ວ!

+ ສົມໃຈ: ເທື່ອດຽວທໍ່ນັ້ນ! ໜ໋າ...

ສາວນາງ: ເອົ໋າ! ເທື່ອດຽວກະເທື່ອດຽວ...

 ຂ້ອຍເວົ້າມາຮອດນີ້ເພີ່ນກໍ່ບໍ່ປາກຫຍັງອີກ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນທີ່ຂ້ອຍແຕ່ງບົດສອນແລ້ວ ເພີ່ນກໍ່ໄປກາງມຸ້ງແປງບ່ອນນອນຖ້າຂ້ອຍ ແລ້ວຂ້ອຍກໍ່ອັດປະຕູໃສ່ໄລກອນປິດໄຟ ເປັນອັນວ່າໃນຄ່ຳຄືນຂອງມື້ນັ້ນ ສາວນາງ ບໍ່ເຫຼືອຫຍັງອີກແລ້ວ.

 ຫຼັງຈາກນັ້ນປະມານ 3-4 ມື້ຕໍ່ມາ ມື້ຂ້ອຍໂທມາຫາເຈົ້າຕອນຂ້ອຍໂທມາມື້ນັ້ນແລະ ຂ້ອຍກໍ່ລືມທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ແລະ ບໍ່ຄິດເຖິງຄົນ ຮັກຄົນໃດອີກນອກຈາກສາວນາງ ແລະ ມີເທື່ອໜຶ່ງຂ້ອຍໂທຫາສາວ ປິ໋ງ ທີ່ຈິງແລ້ວຂ້ອຍກໍ່ຍັງຮັກສາວປິ໋ງເຊັ່ນດຽວກັນມາໄດ້ ສອງ ປີແລ້ວ ຂ້ອຍກົດເບີໂທລະສັບໄປຫາເພີ່ນເທື່ອທີ່ນຶ່ງບໍ່ຕິດ ເທື່ອທີ 2-3 ຈິ່ງໄດ້ຍິນສຽງເພີ່ນເວົ້າວ່າ:

+ ປິ໋ງ: ອາໂຫຼ!...

+ ສົມໃຈ: ປິິ໋ງບໍນໍ!...

ປິ໋ງ: ແມ່ນແລ້ວ...

+ ສົມໃຈ: ເປັນຈັ່ງໃດ! ເຮັດຫຍັງຢູ່?...

ປິ໋ງ: ໃຜນິ້!...ອ້າຍໂຢດບໍ?...

+ ສົມໃຈ: ແມ່ນແລ້ວ!

ປິ໋ງ: ນ້ອງກຳລັງກິນເຂົ້່າ...

+ ສົມໃຈ: ຄືຊິແຊບນໍ...

ປິ໋ງ: ມາຕີ໋!...ມາກິນນຳກັນ...

+ ສົມໃຈ: ເຊີນແຊບ...ເວົ້າຄືຢູ່ນຳກັນນີ້ເນາະ!...

ປິ໋ງ: ອ້າຍໂຢດ! ຄືຊິມ່ວນນໍລົງຝຶກຫັດ!...

+ ສົມໃຈ: ບໍ່ມ່ວນດອກ...

ປິ໋ງ: ເປັນຈັ່ງໃດ? ຄືວ່າແນວນັ້ນ?...

+ ສົມໃຈ: ຄິດຮອດປິ໋ງຫັ້ນແລ້ວ!...

ປິ໋ງ: ເວົ້າໄປ!...

+ ສົມໃຈ: ຊິເວົ້າໄປອີ່ຫຍັງ...ກະເວົາຕາມຄວາມຈິງຫັ້ນລະ!...

ປິ໋ງ: ນ້ອງບໍ່ເຊື່ອ...ສາວອັດຕະປືມີແຕ່ຜູ້ງາມໆ...

+ ສົມໃຈ: ເຖິງຈະງມປານໃດໃຫ້ຄິດວ່າ...ໃນຫົວໃຈອ້າຍມີແຕ່ປິ໋ງຄົນດຽວ...

ປິ໋ງ: ນ້ອງບໍ່ເຊື່ອ...

+ ສົມໃຈ: ຄັນບໍ່ເຊື່ອກະໃຫ້ ປິ໋ງ ຖ້າເບິ່ງ...

ປິ໋ງ: ເອີ...ກະໄດ້ຊິຖ້າເບິ່ງ...

+ ສົມໃຈ: ປິ໋ງ ມີແຟນໃໝ່ແລ້ວບໍ່...

ປິ໋ງ: ຊິມີຜູ້ໃດ...ກະຍັງວ່າຖ້າອ້າຍໂຢດ...

+ ສົມໃຈ: ຂອບໃຈເດີ...ທີ່ນ້ອງຍັງຮັກອ້າຍ...

ປິ໋ງ: ບໍ່ເປັນຫຍັງດອກຂໍພຽງຢ່າຕົວະນ້ອງກໍພໍແລ້ວ...

+ ສົມໃຈ: ສັນຍາວ່າ...ອ້າຍຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ນ້ອງຜິດຫວັງ...

ປິ໋ງ: ຂອບໃຈ...ອ້າຍໂຢດທີ່ຍັງຮັກນ້ອງ...

+ ສົມໃຈ: ອ້າຍຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ນ້ອງຜິດຫວັງຢ່າງແນ່ນອນ...

ປິ໋ງ: ນ້ອງຂໍສັນຍາວ່າ...ຈະຮັກອ້າຍຕະຫຼອດໄປ...

+ ສົມໃຈ: ປິ໋ງ...ເງິນຊິໝົດແລ້ວ...ບ່າຍ...ບ່າຍ...

ປິ໋ງ: ບ່າຍ...ບ່າຍ...

 ຂ້ອຍໂທຫາສາວປິ໋ງໃນຕອນນັ້ນ ຂ້ອຍກໍ່ຍັງບໍ່ທັນບອກວ່າຂ້ອຍຮັກກັບສາວນາງ...

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 1

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 2

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 3

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 4

 ຕອນຈົບບໍຣິບູນ

ໂດຍ: ທ.ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ມ.ນ.. 2, 2013 | ມີ 1 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

  ອະລຸນວັນໃໝ່ໃນຕອນເຊົ້າໆ ຂ້ອຍກໍ່ລຸກຫົດຜັກ, ເກືອເປັດ ສ່ວນວ່າສາວນາງກໍ່ລຸກດັງໄຟໜຶ້ງເຂົ້າຄືທຸກໆມື້ທີ່ຜ່ານມາເປັນ ປົກກະຕິ ຫຼັງຈາກຂ້ອຍເຮັດວຽກຕ່າງໆສຳເລັດແລ້ວຂ້ອຍກໍ່ເຂົ້າໄປຫາສາວນາງຢູ່ເຮືອນໄຟ ທີ່ກຳລັງນັ່ງເຝົ້າການໜຶ້ງເຂົ້າຢູ່ນັ້ນ ຂ້ອຍເວົ້າຢອກໄຢກັບເພີ່ນຄືແຕ່ກ່ອນ ແຕ່ເພີ່ນກໍ່ບໍ່ປາກນຳຂ້ອຍ ຈົນມື້ໜຶ່ງໃນເວລາທີ່ຂ້ອຍເລີກມາແຕ່ສອນ ຂ້ອຍໄດ້ມີໂອກາດ ຍ່າງນຳສາວນາງອີກເທື່ອໜຶ່ງ ແນວຂ້ອຍເປັນຄົນຂີ້ດື້ ຂ້ອຍກໍ່ເວົ້າແນວນັ້ນແນວນີ້ ຈົນສາວນາງອົດຂຶມກັບຂ້ອຍບໍໄດ້ ແລະ ໃນຕອນຄ່ຳຫຼັງຈາກຮັບປະທານອາຫານແລ້ວ ຂ້ອຍກໍ່ເຂົ້າຫ້ອງແຕ່ງບົດສອນ ທັນໃດນັ້ນສາວນາງກໍ່ຍ່າງເຂົ້າມາຫາຂ້ອຍ ແລ້ວເອົາ ບົດເຝິກຫັດທີ່ຄູມອຍໃຫ້ມາໃຫ້ຂ້ອຍແກ້ ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນສາວນາງກໍ່ຕັ້ງຄຳຖາມຂື້ນມາວ່າ:

+ ສາວນາງ: ອ້າຍໂຢດ! ອ້າຍຄືມາເຮັດກັບນ້ອງໄດ້ໃນຄ່ຳຄືນຂືງມື້ນັນ?

+ ສົມໃຈ: ອ້າຍກະບໍ່ຮູ້ຄືກັນ ທີ່ຈິງແລ້ວອ້າຍຮູ້ດີວ່າອ້າຍເປັນຄົນຜິດ!

ສາວນາງ: ອ້າຍຮູ້ບໍ່ວ່າ ອ້າຍເຮັດຜິດກັບນ້ອງປານໃດ?

+ ສົມໃຈ: ອ້າຍບໍ່ຮູ້ຈະອະທິບາຍແນວໃດກັບນ້ອງອີກແລ້ວ!

ສາວນາງ: ທີ່ຈິງແລ້ວຖ້າວ່າພໍ່ ກັບ ແມ່ ນ້ອງຮູ້ ອ້າຍໂຢດໃດຈະເປັນຜູ້ເສຍ!

+ ສົມໃຈ: ເສຍຄ່າຫຍັງ?

ສາວນາງ: ທີ່ອ້າຍເຮັດຜິດຕໍ່ຮີດຄອງຂອງເພີ່ນ!

+ ສົມໃຈ: ເສຍຫຍັງລ໋ະ!

ສາວນາງ: ເສຍຄວາຍ!

+ ສົມໃຈ: ຈັກໂຕ?

ສາວນາງ: 30 ກວ່າໂຕ

+ ສົມໃຈ: ຕາຍຮ່າ! ແລ້ວອ້າຍຊິເອົາຄວາມມາແຕ່ໃສເສຍໃຫ້ເພີ່ນ ຄືມາຫຼາຍເອົາແທ້!

ສາວນາງ: ຈັກແລ້ວນ້ອງກໍ່ບໍ່ຮູ້ຈະເຮັດແນວໃດຄືກັນ!

 ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສາວນາງເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້ອຍຍິ່ງຄິດສັບສົນແທບຫົວໃຈຈະຂາດ ແຕ່ທີ່ຈິງແລ້ວ ຂ້ອຍກໍ່ຄິດຮັກສາວນາງ ຕອນຂ້ອຍ ພົບກັນຄັ້ງທຳອິດພຸ້ນ ແຕ່ຂ້ອຍຍັງເກັບໃວ້ໃນໃຈຢູ່ ຂ້ອຍຄິດຢູ່ດົນເຕີບຄືກັບຄົນບໍມີເປົ້າໝາຍໃດໆ ເພາະບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຫາທາງ ອອກ ດ້ວຍວິທີໃດໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ ຂະນະທີ່ຂ້ອຍມ້ຽນປື້ມຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ຂ້ອຍຈັບມືສາວນາງແລ້ວເພີ່ນກໍ່ແນມເບິ່ງຂ້ອຍ ແບບບໍ່ພັບ ສາຍຕາແຕ່ຢ່າງໃດ ແລ້ວຂ້ອຍກໍ່ເວົ້າກັບສາວນາງວ່າ:

+ ສົມໃຈ: ນາງ! ອ້າຍຂໍໂທດໃນຄ່ຳຄືນຂອງມື້ນັນ!

ສາວນາງ: ອ້າຍຂໍໂທດມັນຊິແກ້ບັນຫາຫຍັງໄດ້!

+ ສົມໃຈ: ເອີ...ນາງ...ຄືວ່າ...

ສາວນາງ: ຄືວ່າອີ່ຫຍັງຟ້າວເວົ້າອອກມາທະແມ໋!

+ ສົມໃຈ: ທີ່ຈິງແລ້ວອ້າຍກໍຄິດຮັກນ້ອງ!

ສາວນາງ: ແລ້ວອ້າຍຈະເຮັດແນວໃດລ໋ະ!

+ ສົມໃຈ: ໃຫ້ນ້ອງໄປບອກຄວາມຈິງກັບພໍ່ແມ່ນ້ອງສາ!

ສາວນາງ: ບອກຄວາມຈິງແນວໃດ?

+ ສົມໃຈ: ບອກວ່າ: ອ້າຍຮັກນ້ອງ!

 ໃນມື້ນັ້ນ ມື້ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເວົ້າຄວາມຈິງກັບສາວນາງ ເພີ່ນກໍ່ບໍ່ເວົ້າຫຍັງອີກ ແລະ ເພີ່ນກໍ່ຄົງຈະເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດທີ່ເກີດຂື້ນ ໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງເພີ່ນຮູ້ຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ .

 ມື້ໜຶ່ງ ຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງແຕ່ງບົດສອນຢູ່ເທິງເຮືອນ ສາວນາງກໍ່ມາບອກຂ້ອຍວ່າ: ພໍ່ມີເລື່ອງຈະເວົ້າກັບອ້າຍ ໃນຂະນະນີ້ຫົວໃຈ ຂອງຂ້ອຍເຕັ້ນວູບວາບ ຕ້ອງແມ່ນເລື່ອງລູກສາວເພີ່ນແທ້ໆ ເປັນຈັ່ງໃດກະເປັນແລະ ມື້ນີ້ລົງໄປຫາເພີ່ນກ່ອນນາ.

+ ພໍ່ສາວນາງ: ເປັນຈັ່ງໃດສົມໃຈ?

 ໃນເວລາທີ່ເພີ່ນເຫັນໜ້າຂ້ອຍ ຕອນທີ່ຂ້ອຍຍ່າງເຂົ້າໄປຫາເພີ່ນທຳອິດ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳວ່າ: ເປັນຈັ່ງໃດສົມໃຈ? ຂ້ອຍຕົກໃຈໂດຍບໍ່ຮູ້ຈະເວົ້າຄຳໃດໆອອກມາ ເຫື່ອກໍ່ຊືມອອກ ຫົວໃຈເຕັ້ນວູບວາບ ຂ້ອຍຄິດໃນໃຈວ່າ ເຖິງຈັ່ງໃດກະສ່າງ ເຮົາຕ້ອງ ເວົ້າຄວາມຈິງກັບເພີ່ນ ຂ້ອຍຊວດຕື່ນອີກບາດໜຶ່ງໃນເວລາທີ່ເພີ່ນເອີ້ນຊື່ຂ້ອຍອີກຄັ້ງ.

+ ພໍ່ສາວນາງ: ສົມໃຈ!

+ ສົມໃຈ: ໂດຍ!

ພໍ່ສາວນາງ: ເປັນຈັ່ງໃດເລື່ອງເຈົ້າກັບນ້ອງເຈົ້າຫັ້ນນ່າ!

+ ສົມໃຈ: ສາວນາງບໍ່ໄດ້ເວົ້າສູ່ພໍ່ຟັງຫວະ!

ພໍ່ສາວນາງ: ເອີ...ເພີ່ນກໍ່ເລົ່າໃຫ້ຟັງຢູ່ດອກ!

+ ສົມໃຈ: ແລ້ວມັນກໍຄືກັນກັບສາວນາງເລົ່າສູ່ພໍ່ຟັງຫັ້ນແລ້ວ!

 ຂ້ອຍເວົ້າມາຮອດນີ້ ເພີ່ນກໍ່ບໍ່ປາກຫຍັງອີກ ແລະ ມິດຢູ່ດົນເຕີບ ຂ້ອບກໍ່ໄດ້ແຕ່ຄິດກະວົນກະວາຍຢູ່ໃນໃຈ ຈົນໃນທີ່ສຸດເພີ່ນກໍ່ ເວົາຂື້ນມາວ່າ:

ພໍ່ສາວນາງ: ຈັງຊີ້ສາລູກ! ເລື່ອງມັນກໍ່ເກີດຂື້ນໄປແລ້ວພໍ່ວ່າລູກຈະເຫັນດີບໍ ໃຫ້ເອົາກັບອີ່ນາງສາ!

+ ສົມໃຈ: ເອີຖ້າພໍເວົາແນວນັ້ນລູກກໍ່ບໍ່ວ່າຫຍັງດອກ ລູກກໍ່ຮັກສາວນາງຄືກັນ

ພໍ່ສາວນາງ: ຄັນຊັ້ນກະບໍ່ມີຫຍັງແຕ່ນີ້ຕໍໄປໃຫ້ລູກຕັ້ງຈິດຕັ້ງໃຈເຮັດວຽກເປັນປົກກະຕິຄືເກົ່າ ເຮັດເປັນກັນເອງໂລດ!

 ຫຼັງຈາກກັບມາແຕ່ໂອ້ລົມກັບພໍ່ຂ້ອບກໍ່ຂື້ນຫາສາາວນາງທີ່ເພີ່ນຂຽນໜັງສືຢູ່ຫ້ອງຂອງຂ້ອຍ ແລ້ວຂ້ອຍກໍ່ບໍ່ມີຄວາມກັງວົນໃຈ ໃດໆ ອີກ ຫຍິ່ງມີຄວາມໃກ້ຊິດກັບສາວນາງຫຼາຍຂື້ນກວ່າເກົ່າ ເຮັດຫຍັງກໍ່ຢອກໄບກັນ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຄຽດແຕ່ຢ່າງໃດອີກ.

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 1

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 2

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 3

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 5

 ຕອນຈົບບໍຣິບູນ

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ມ.ນ.. 1, 2013 | ມີ 3 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 ມີມື້ໜຶ່ງ ຂ້ອຍໄດ້ຖາມຄວາມຈິງກັບອ້າຍສົມໃຈ ໃຫ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດທີ່ເປັນໄປກັບຕົວຂອງເຂົາ ແລະເຂົາກໍ່ເລົ່າດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະ ບໍ່ມີຮອຍຍິ້ມໃດໆ ອີກອອກມາ ເລື່ອງກໍ່ມີຢູ່ວ່າ:

 ຟັງເດີ: ທຳອິດຂັ້ນຕົ້ນນໍ! ຫຼັງຈາກໄປຮອດໂຮງຮຽນຈັກເປັນຈັ່ງໃດແລ້ວ ຫຼັງຈາກຂ້ອຍໄດ້ໄປຢູ່ເຮືອນເພີ່ນ ຂ້ອຍກໍ່ເຮັດວຽກດຸອີ່ຫຼີໃດຢູ່ຫັ້ນ ເພີ່ນເລົ່າມາຮອດນີ້ແລ້ວເພີ່ນກໍ່ຫົວອອກມາ ແລ້ວເພີ່ນກໍ່ເວົ້າຕໍ່  ຫຼັງຈາກມື້ທີໜຶ່ງທີສອງຂ້ອຍບໍ່ຈັກຊິເຮັດວຽກໃດຢູ່ເຮືອນເພີ່ນ ຂ້ອຍສັງເກດເບິ່ງກ່ອນວ່າ:  ຈະເຮັດແນວໃດຈິ່ງຖືກນິດໃສຂອງເພີ່ນແລ້ວຫຼັງຈາກນັນສາມສີ່ມື້ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍກໍ່ເລີ່ມເຮັດວຽກທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ທີ່ຂ້ອຍສາມາດເຮັດໄດ້ ແລະ ຄອບຄົວເພີ່ນກໍ່ມີລູກສາວໜຶ່ງຄົນ ກະງາມພໍເບິ່ງຢູ່ດອກ ແຕ່ຄວາມໃກ້ຊິດກັນ ກໍ່ບໍ່ທັນສະນິດແໜ້ນພໍປານໃດ ແຕ່ຂ້ອຍກະຮູ້ນິດໃສເພີ່ນວ່າ: ສາວນາງເປັນຄົນທີ່ມີນິດໃສຄຽດງ່າຍຫາຍໄວ ຢູ່ໄປຫຼາຍມື້ສາວນາງເລີຍຖາມຂ້ອຍວ່າ:

- ສາວນາງ:  ອ້າຍໂຢດ!

- ສົມໃຈ: ແມ່ນຫຍັງນາງ?

ສາວນາງ: ອ້າຍ...ມີແຟນແລ້ວບໍ່?

- ສົມໃຈ: ບໍ່ມີດອກ...ຄັນມີກະມີແຕ່ນ້ອງຄົນດຽວຫັ້ນແລະ!

ສາວນາງ: ຢາຊິມາຕົວະນ້ອງ!

- ສົມໃຈ: ຊິຕົວະອີ່ຫຍັງາ ອ້າຍເວົ້າອີ່ຫຼີໃດ! ເອີ...ອັ່ນນັ້ນ...ນາງ...ອ້າຍເວົ້າຄວາມຈິງເຖາະ!

ສາວນາງ: ຄວາມຈິງອີ່ຫຍັງ?

- ສົມໃຈ: ນາງມີແຟນແລ້ວບໍ່?

ສາວນາງ: ບໍ່ທັນມີໃຜນ໋າອ້າຍໂຢດ!

- ສົມໃຈ: ເວົ້າໄປ!...ຢ່າຕົວະ!

ສາວນາງ: ກະເວົ້າຕາມຄວາມຈິງຫັ້ນແລະ!...ຄັນມີກະມີແຕ່...

- ສົມໃຈ: ກະມີແຕ່ອີ່ຫຍັງ?

ສາວນາງ: ກະມີແຕ່ອ້າຍໂຢດຄົນດຽວຫັ້ນແລະ!...

 ແລະຂ້ອຍກໍ່ບໍ່ເວົ້າຫຍັງອີກ ໃນມື້ຕໍ່ໆໄປຂ້ອຍກໍ່ເລີ່ມຢແກໄຢສາວນາງ ແລະເປັນອັນວ່າ ຄວາມໃກ້ຊິດຄວາມຜູກພັນຍິ່ງຫຼາຍຂື້ນກວ່າເກົ່າກັບສາວນາງ ແລະ ໃນມື້ໜຶ່ງເປັນວັນທີ 25 ພະຈິິກ 2006 ຂ້ອຍໄດ້ໄປຟາດເຂົ້າຊ່ວຍຄອບຄົວພາຍໃນບ້ານ ແລະ ມີສາວນາງ ກັບ ໝູ່ເພີ່ນອີກໜຶ່ງຄົນອັດກັນໄປເລີຍໃນໄລຍະທາງປະມານ 450 ແມັດ ໃນບັນຍາກາດຟາດເຂົາຂອງຄ່ຳຄືນໃນມື້ນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ມີໂອກາດລົມກັບສາວນາງຫຼາຍຂື້ນພໍຟາດເຂົ້າຊ່ວຍຊາວບ້ານແລ້ວ ຈັກເປັນຈັ່ງໃດແລະ ບັດຊິກັບບ້ານກໍ່ຖົກຖຽງກັນໃຜໆກໍ່ບໍ່ຢາກຂີ່ລົດ ແນວຂ້ອຍເປັນຄົນຂີ້ດື້ເນາະ ຂ້ອຍກະບໍ່ຍອມເພີ່ນທຳອິດເພີ່ນເວົ້າວ່າ:

ສາວນາງ: ອ້າຍໂຢດ ຂີ່ເມືອແມ໊ລົດຈັກຫັ້ນ!

- ສົມໃຈ: ນ້ອງຫັ້ນລ໋ະເອົາເມືອ...ອ້າຍເປັນຜູ້ຊາຍຍ່າງເມືອກະໄດ້...

 ຂ້ອຍເວົ້າມາຮອດນີ້ ສາວນາງກໍ່ຍ່າງມຸ້ງໜ້າກັບເມືອເຮືອນຂ້ອຍກໍ່ຍ່າງນຳເພີ່ນປະລົດໄວ້ຢູ່ຫັ້ນແລະ ສ່ວນວ່າໝູ່ສາວນາງກໍ່ຢ່າງໄປກ່ອນແນວວ່າເຫັນພວກຂ້ອຍຜິດກັນ  ແລ້ວກໍ່ເປັນອັນວ່າ ສາວນາງໄດ້ກັບໄປເອົາລົດ ແລ້ວຂື່ມາຫາຂ້ອຍ ເພື່ອຢາກໃຫ້ຂ້ອຍເອົາລົດເມືອ ຫຼັງຈາກສາວນາງລົງຈາກລົດແລ້ວກໍ່ຫັນໜ້າມາໂສກັບຂ້ອຍ ສັງເກດເບິ່ງວ່າສະພາບແວດລ້ມອ້ອມຂ້າງ ຮູ້ສຶກວ່າ ບໍລິເວນນີ້ເປັນສີມືດສະຫຼົວມົວໆແດ່ຈັກໜ່ອຍ ຂ້ອຍກໍ່ຈັບແຂນສາວນາງແລ້ວດຶງເພີ່ນເຂົາມາກອດ ແລະ ເປັນອັນວ່າ ດວງຕາ ແລະ ຮີມສົບທີ່ປະທະກັນ ແລະ ສອງພວງແກ້ມເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມອາລົມໃວ້ໄດ້ ແລະ ຫຼັງຈາກຄ່ຳຄືນຂອງມື້ນັນເພີ່ນກໍ່ບໍ່ເວົ້າຫຍັງອີກ ນອກຈາກສະແດງຕົນເຮັດເປັນຄົນຂີ້ງອນ ແລະ ຂ້ອຍເອງກໍ່ບໍ່ຮູ້ວ່າຂ້ອຍເຮັດລົງໄປໄດ້ແນວໃດ.

 ໃນຄ່ຳຄືນຂອງມື້ນີ້ ຂ້ອຍເອງກໍ່ບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມສະຕິໄດ້ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຄິດໄດ້ແຕ່ຝັນເຖິງເລື່ອງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຜ່ານມາ ກັບສາວນາງ ຂ້ອຍຄິດວ່າ ຖ່າສາວນາງເປັນຫຍັງໄປຜົນຂອງການຝຶກຫັດວິຊາຊີບຂອງຂ້ອຍຈະເປັນໄປແບບໃດ ທີ່ຈິງແລ້ວມັນຜິດກັບຕົວຂ້ອຍເອງ ອີກອັນໜຶ່ງບັ້ນໜີກໍ່ເປັນບັ້ນໃກ້ຈະສິ້ນສຸດການຝຶກຫັດແລ້ວ ຂ້ອຍຄິດມາຮອດນີ້ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເລີ່ມສັບສົນວຸ້ນວາຍບໍ່ຮູ້ຈະຫາທາງອອກດ້ວຍ ວິທີໃດແລະ ຍາກທີ່ສຸດທີ່ຈະບັງຄັບໃຫ້ຫຼັບລົງໄດ້ຢ່າງສະບາຍ...ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າເວລາໃດກັນແທ້ທີ່ເຊືອບຫຼັບໄປໃນລາຕີທີ່ວຸ້ນວາຍ.

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 1

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 2

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 4

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 5

 ຕອນຈົບບໍຣິບູນ

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ກ.ພ.. 20, 2013 | ມີ 4 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 

 ອະລຸນວັນໃໝ່ເຊິ່ງເປັນວັນທີ 3 ມັງກອນ 2007 ປະມານ 8:00 ໂມງ       ຂ້ອຍໄດ້ມາເຕົ້າລວມຢູ່ເດີ່ນໂຮງຮຽນ ມັດທະຍົມສົມບູນທ່າແຕງ ຫຼັງຈາກພົບປະກັບບັນດາຄູອາຈານ

ໃນໂຮງຮຽນແລ້ວ ແລະ ພໍ່ແມ່ນ້ອງໆນັກຮຽນຂອງຊາວເມືອງປາກຊ່ອງ ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ລືມກ່ອນຂ້ອຍຈະຂື້ນລົດກັບໂຮງຮຽນ ກໍ່ຄືນ້ອງໆ ນັກຮຽນດຶງແຂນຂ້ອຍໃວ້       ທັງນ້ຳຕາ

ທີ່ລິນໄຫຼຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ສາມາດອົດກັ້ນນ້ຳຕາໃວ້ໄດ້    ຫຼັງຈາກລົດໄດ້ຄ່ອຍໆເຄື່ອນຍ້າຍອອກຈາກເດີ່ນຂອງໂຮງຮຽນມັດທະຍົມສົມບູນທ່າແຕງ ແລ້ວມຸ່ງໜ້າສູ່ໄປໂຮງຮຽນວິທະ

ຍາໄລຄູປາກເຊຈົນຮອດເວລາ 11:00 ໂມງ ຂະບວນລົດຈິ່ງໄດ້ຈອດຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໄມ້ສາມສາຂ້າງຫໍພັກໃກ້ໆກັບສະໂມສອນ ແລະ ໃນເວລາທີ່ຂ້ອຍລົງອອກຈາກລົດ   ຂ້ອຍຄິດ

ເຫັນເພື່ອນໆ ອ້າຍ,    ເອື້ຍນ້ອງທີ່ຂ້ອຍມີຄວາມລຶ້ງເຄີຍກັນມາກ່ອນ ຂ້ອຍມີຄວາມຮູ້ສຶກພາກພູມໃຈ ທີ່ໄດ້ພົບພໍ້ໝູ່ຄູ່ດ້ວຍຄວາມຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ ແຕ່ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຄາໃຈ ກໍ່ຄືອ້າຍ

ສົມໃຈ ທີ່ຍັງບໍ່ທັນກັບມາແຕ່ລົງຝຶກຫັດເພາະວ່າເສັ້ນທາງການກັບມາຂອງເຂົາແມ່ນຍາວໄກພໍສົມຄວນ.

  ໃນຕອນແລງຂອງມື້ນີ້ ໃນເວລາທີ່ຂ້ອຍກຳລັງນອນຜັກຜ່ອນຢູ່ຫ້ອງພັກນັ້ນ ຈັກວ່ານາງ ແບນໂກ   ໄດ້ຂ່າວມາແຕ່ທາງໃດກະບໍ່ຮູ້ເພີ່ນຍ່າງມາຫາຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມຟ້າງຟັ່ງ

ແລ້ວເວົ້າສູ່ຂ້ອຍຟັງວ່າ:  

-  ແບນໂກ:  ໂຕ່ຍ!!!

-  ໂຕ່ຍ:  ຫຶ! ເປັນຫຍັງ! ສັງມາເຮັດຕາຕີ່ຕາລົນແທ້!

-  ແບນໂກ:  ຮູ້ຂ່າວດີແລ້ວບໍ?

-  ໂຕ່ຍ:  ຂ່າວດີອີ່ຫຍັງລະ?

-  ແບນໂກ:  ເລື່ອງທ້າວໂຢດຫັ້ນນ໋າ ( ໂຢດ ແມ່ນຊື່ຫຼິ້ນຂອງສົມໃຈ )

-  ໂຕ່ຍ:  ອ້າຍໂຢດເພີ່ນເປັນຫຍັງ?

-  ແບນໂກ:  ຄືວ່າ: ເອີ! ອືື!...

-  ໂຕ່ຍ:  ຄືວ່າອີ່ຫຍັງລະ! ຟ້າວເວົ້າມາທະແມ໋!

-  ແບນໂກ:  ອ້າຍສົມໃຈເອົາເມຍແລ້ວເດ!

-  ໂຕ່ຍ:  ຫ໋າ!!! ເອົາເມຍແລ້ວ!!! ເອົາກັບໃຜ!!!

-  ແບນໂກ:  ກະເອົາກັບສາວທີ່ເພີ່ນລົງຝຶກຫັດຫັ້ນແລ້ວ!

  ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍແທບສະຫຼາຍເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວນີ້ ຂ້ອຍຄຶດຢ່າງສັບສົນ ແລະ ວຸ້ນວາຍປານຄື້ນຟອງທະເລທີ່ປັ່ນປ່ວນ ແລະ ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍໃນຕອນນີ້ ມັນອັດຕັນບໍ່ຮູ້

ຈະເຮັດແນວໃດຂ້ອຍຢາກເອົາຄື້ນຟອງທະເລທີ່ໃຫຍ່ແສນໃຫຍ່ມາພັດເອົາສິ່ງທີ່ອັດຕັນອອກຈາກຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍໃຫ້ເຫຼືອແຕ່ຄວາມສະອາດບໍລິສຸດປອດໂປ່ງສົດໃສ

ແຕ່ມັນກໍ່ເປັນພຽງໄດ້ດັ່ງທີ່ຄິດເທົ່ານັ້ນ.

  ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 1

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 3

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 4

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 5

 ຕອນຈົບບໍຣິບູນ

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ.

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ກ.ພ.. 13, 2013 | ມີ 10 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

   ຫຼັງຈາກຂ້ອຍຮຽນຈົບ ມ6. ຂ້ອຍກໍໄດ້ຕິດທຶນໄປຮຽນຕໍ່ວິຊາຊີບ ທີ່ໂຮງຮຽນວິທະຍາໄລຄູປາກເຊ ຂ້ອຍກໍໄດ້ຄົບກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງ ແລະ ກໍ່ໄດ້ຮັກກັນນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ນາມສົມມູດຊື່ວ່າ: ສົມໃຈ ຊື່ຫຼິ້ນແມ່ນ ໂຢດ ພວກເຮົາເລີ່ມຮັກກັນມາແຕ່ປີທີໜຶ່ງພູ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ມອບໃຈໃຫ້ເຂົາ ກວ່າຊີວິດຂອງຂ້ອຍ ຈົນຮອດປີສຸດທ້າຍ ເປັນບັ້ນລົງຝຶກຫັດວິຊາຊີບຂອງປີທີສາມເຮົາກໍ່ຍັງໄດ້ນັ່ງລົມກັນສອງຕໍ່ສອງ ຈົນໃຜເຫັນກໍເກີດອິດສາ.

     ໃນຕອນເຊົ້າຂອງວັນທີ 20/10/2006 ກົງກັບວັນສຸກ ເລີ່ມແຕ່ເວລາ 5:00ໂມງ ຂ້ອຍຟ້າວອາບນ້ຳແຕ່ເດິກຫຼັງຈາກນັ້ນກໍເອົາເຄື່ອງທີ່ກຽມລົງ

ຝຶກຫັດໄປໃວ້ຢູ່ເດີ່ນບານສົ່ງໜ້າໂຮງຮຽນ ຂ້ອຍໄດ້ພົບກັບນ້ອງໆ ປີ1ແລະປີ2 ທີ່ລໍຖ້າອ່ວຍພອນໃຫ້ຂ້ອຍເດີນທາງດ້ວຍຄວາມສະຫວັດດີພາບ ຂ້ອຍເອງກໍລົງຝຶກຫັດວິຊາຊີບຢູ່ມັດທະຍົມສົມບູນທ່າແຕງແຂວງເຊກອງສ່ວນວ່າສົມໃຈກໍ່ລົງຝຶກຫັດຢູ່ມັດທະຍົມສົມບູນ ສະໜາມໄຊ ແຂວງ ອັດຕະປືແລະຫຼັງຈາກທີ່ຂ້ອຍພົບກັບສົມໃຈກ່ອນຈະຈາກກັນຢູ່ເດີ່ນບານສົ່ງພຸ້ນ ຂ້ອຍກໍບໍ່ມີໂອກາດໄດ້ພົບເຂົາອີກຂ້ອຍໄດ້ແຄ່ຄິດ ຄິດຮອດເຂົາ ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ ແລະ ໃນຊ້ວງໄລຍະໜຶ່ງເຂົາກໍ່ໂທມາຫາຂ້ອຍໃນຄອນທີ່ຂ້ອຍກຳລັງແຕ່ງບົດສອນຢູ່ນັ້ນ ສຽງໂທລະສັບກໍ່ດັງຂື້ນ ກຣິ່ງ! ກຣິ່ງ.

+ໂຕ່ຍ:  ຮາໂຫຼ...ສະບາຍດີ.

+ສົມໃຈ:  ສະບາຍດີ.

+ໂຕ່ຍ:  ຂໍໂທດ...ແມ່ນໃຜນໍ?

+ສົມໃຈ:  ຈື່ບໍ່ໄດ້ຊັ້ນບໍ?

+ໂຕ່ຍ:  ອ້າຍສົມໃຈແມ່ນບໍ່?

+ສົມໃຈ:  ແມ່ນແລ້ວ! ເປັນຈັງໃດ? ສະບາຍດີຢູ່ຕີ໋!

+ໂຕ່ຍ:  ສະບາຍດີຢູ່.

+ສົມໃຈ:  ໂຕ່ຍ!

+ໂຕ່ຍ:  ຫຶ! ແມ່ນຫຍັງອ້າຍໂຢດ!

+ສົມໃຈ:  ມີແຟນໃໝ່ແລ້ວບໍ?

+ໂຕ່ຍ:  ຊິມີມາແຕ່ທາງໃດ! ຢ້ານແຕ່ອ້າຍຫັ້ນຕີ໋!

+ສົມໃຈ:  ບໍ່ມີ...ຄັນມີ...ກະມີແຕ່...ນ້ອງ...ຄົນ...ດຽວ...ຫັ້ນລ໋ະ!

+ໂຕ່ຍ:  ສາວອັດຕະປືແຮ່ງມີແຕ່ຜູ້ງາມໆ ທັງນັ້ນ.

+ສົມໃຈ:  ເຖິງຈະງາມປານໃດໃນຫົວໃຈກະບໍ່ລືມນ້ອງດອກ!

+ໂຕ່ຍ:  ຄາລົມຫວານແທ້ໆ ອ້າຍກະດາຍ!

+ສົມໃຈ:  ໂຕ່ຍ! ອ້າຍຄິດຮອດນ້ອງແຮງ!

+ໂຕ່ຍ:  ສາທຸຂໍໃຫ້ຟ້າຈົ່ງເປັນພະຍານ.

+ສົມໃຈ:  ທໍ່ນີ້ແລ້ວເດີໂຕ່ຍ! ເງິນອ້າຍໝົດແລ້ວ!ບ່າຍ!ບ່າຍ!!!

+ໂຕ່ຍ:  ຂອບໃຈທີ່ອ້າຍໂທຫານ້ອງ...

      ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຄອຍແລ້ວຄອຍອີກຫຼັງຈາກເຂົາໂທມາຫາຂ້ອຍແຕ່ຄັ້ງທຳອິດພຸ້ນເຂົາກໍບໍ່ໂທຫາຂ້ອຍເລີຍ ຈັກວ່າສົມໃຈມີແຟນໃໝ່ແລ້ວກະບໍ່ ຮູ້ ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ຄິດໄດ້ແຕ່ຝັນ ຄິດແລ້ວຄິດອີກແຕ່ກະບໍ່ຮູ້ວ່າຈະມີວິທີໃດໄດ້ທີ່ຂ້ອຍລົງຝຶກຫັດວິຊາຊີບ ເຖິງວ່າຈະມີຜູ້ຊາຍເຂົ້າມາຢອກໄຢ ແລະ ເວົ້າເຖິງຄວາມຮັກກັບຂ້ອຍແຕ່ຂ້ອຍກໍ່ຍັງຮັກແລະຄິດເຖິງສົມໃຈຢູ່ ຈົນໃນທີ່ສຸດກໍ່ເປັນອັນວ່າ:ຂ້ອຍໄດ້ຜ່ານຜ່າທຸກອຸປະສັກວຽກງານທີ່ຂ້ອຍ ລົງຝຶກຫັດວິຊາຊີບແລະຂ້ອຍກໍ່ຍັງຄອຍແລ້ວຄອຍອີກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພາກພູມໃຈເພາະວ່າໃກ້ຈະໄດ້ກັບສູ່ໂຮງຮຽນວິທະຍາໄລຄູປາກ ເຊໃນ2-3ມື້ມໍ່ໆນີ້.

ອ່ານຕໍ່ສະບັບໜ້າ

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 2

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 3

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 4

 ໝົດຄວາມໝາຍຮັກທ້າຍປີຮຽນ 5

 ຕອນຈົບບໍລິບູນ

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ.

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ມ.ກ.. 24, 2013 | ມີ 4 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 

ເພງ: ຊ້ຳໃຈໃນວັນອອກພັນສາເ ເປັນເພງທີ່ປະພັນຂື້ນເອງໃນຊ້ວງບຸນຊ່ວງເຮືອປີ2000 ເຊິ່ງໃນມື້ນັ້ນຄິດວ່າ: ຈະໄປທ່ຽວງານກັບຜູ້ສາວ

ເລີຍຈັບໂທລະສັບຂື້ນມາ ໂທຫາກໍ່ບໍ່ຮັບສາຍ ສຸດທ້າຍກໍ່ຮູ້ຂ່າວວ່າເຂົາໄປທ່ຽວງານກັບຜູ້ໃໝ່ແລ້ວ ທ້າວເອງຈິ່ງໄດ້ປະພັນເພງນີ້ຂື້ນມາເຊິ່ງມີ

ເນື້ອໃນດັ່ງນີ້:  ປະກອບສຽງດົນຕີຣຈັງຫວະ ຊ້ຳໃຈໃນວັນອອກພັນສາ(Borelo)

      ຊ້ຳໃຈ...                                       ໃນວັນອອກພັນສາ

ບໍ່ນຶກເລີຍວ່າ                                      ການດາຄົງປ່ຽນໃຈໜີ

ປ່ອຍໃຫ້ອ້າຍ                                      ໂສກເສົ້າຫງ່ວມເຫງົາໂສກີ

ຊ່ວງເຮືອປີນີ້                                       ບໍ່ມີນ້ອງຢ່າງຄຽງກາຍ.

     ຫົວໃຈ...                                       ນ້ອງສ່າງປ່ຽນທາງຫັນເຫ

ທ່ຽວກັບໃຜເດ                                     ໂທຫາກໍ່ບໍ່ຮັບສາຍ

ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ນ້ອງ                                        ອ້າຍໝອງໃຈຂາດແທບຕາຍ

ສຸດທ້າຍບໍ່ມີຄວາມໝາຍ                       ໃຈຊາຍເໝືອນຕາຍທັງເປັນ...

     ອ້າຍບໍ່ເຫັນ                                    ນ້ອງນີ້ສຸດທີ່ແສນເສົ້າ

ຫຼືໄປກັບຜູ້ບ່າວ                                    ລືມແລ້ວຄຳທີ່ສັນຍາ

ຮູ້ບໍ່ໜໍ                                                 ຄົນເຫງົານັ່ງລິນນ້ຳຕາ

ວັນອອກພັນສາ                                    ການດາບໍ່ໜ້າໃຈດຳ

      ຊ້ຳໃຈ...                                        ວັນອອກພັນສາປີນີ້

ໃຫ້ນ້ອງໂຊກດີ                                     ທີ່ມີກັບຄົນຮັກໃໝ່

ຂໍຈົ່ງສົມຫວັງ                                        ໃຫ້ຮັກຂອງນາງຍາວໄກ

ສ່ວນອ້າຍນັ່ງນ້ຳຕາໄຫລ...                     ສຸດແສນຊ້ຳໃນໃຈຊາຍເຫຼືອເກີນ...

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ.

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ທ.ວ.. 2, 2012 | ມີ 0 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 ອ້າຍນີ້  ປຽບເໝືອນດັ່ງຈອກນ້ຳນ້ອງເຫຍັ້ນດື່ມແລ້ວໄລໜີນີ້ລະນໍຄວາມຮັກ/ທີ່ອ້າຍປັກໝາຍຊ້ອນ ເມື່ອໃກ້ນອນອີ່ນາງຫຼ້າ ເຢັ້ນທາລາເຕັມຈອກກ່ອນ ຂ້າງບ່ອນນອນຈອກໜ່ວຍນີ້ ໄດ້ແຍງເຈົ້າຢູ່ບໍ່ວາຍ ນີ້ລະນໍບັກອ້າຍ ແຕກເປັນສ່ຽງຫມົດຄວາມຫວັງ ສຽງກຣິ່ງດັງເນືອງນັນ ໄລ່ກັນແທ້ນໍນ້ອງ ພາໃຫ້ໝອງໃຈເຕັ້ນ ຈອກສະເດັນທີ່ເຈົ້າດື່ມ ຫຍັບມໍ່ແຄມບ່ອນບັ້ນ ເຫວຕັ້ງຂ້າງບ່ອນນອນ ຄາວໜຶ່ງນ້ອງລຸກໄດ້ ໄຂໄລລັອກປະຕູອັດ ເໝືອນມີດຕັດຢູ່ໃນຊວງ ຝ່າຍຈອກງວງແທ້ນໍເຈົ້າ ນ້ອງນັດເອົາເຂົາມາຊ້ອນ ນອນຮຽງສອງຮ່ວມຊ້ອນບ່ອນ ນ້ອງແລະເຂົາຈູບກອດກ້ຽວ ບໍ່ຫຼຽວເບື້ອງຝ່າຍເຮົາ ພໍ້ລະນໍບັ້ນໂສກເສົ້າ ຈອກວງເກົ່ານ້ອງລືມຫລົງ ສ່ວນອານົງພານພົບ ມ່ວນໃນມະໂນແມ້ງ ເຂົາຈັບແທງນາງນ້ອງ ແກມສຽງຄາງຮ້ອງອ່ອຍໆ ປະໃຫ້ອ້າຍຜູ້ຈອກນ້ອຍ ນ້ຳຕາຍ້ອຍຍ່າວລົງ/  ຫມົດລະນໍປະສົງອ້າຍ ຜູ້ຄອງຮັກຫວງແຫນ ຈັກແມ່ນແຂນຫຼືຂາ ນ້ອງຂວ່າງມາເຖິງອ້າຍ ຈອກນ້ຳຫງາຍລັງກາປີ້ນ ຂິດລົງຂ້າງກັບບ່ອນ ສ່ວນນ້ອງສຸກມ່ວນແມ້ງ ກັບຊາຍຊູ້ຢູ່ສະເໝີ ຄິດສະເດີພວກໝູ່ເຈົ້າ ເຮົາຜູ້ຈອກງວງຫັກ ຜູ້ເສຍຫຼັກຄືເຮົາ ເພີ່ນນອກໃຈແລ້ວແຟນອ້າຍ ບໍ່ສົນເຮົາຜູ້ຫງາຍຂວ້າມ ຈອກນ້ຳນອນຫງາຍແລ່ງແຫງ່ງ ສ່ວນຂອງແພງຄິດຄາດໄວ້  ຝັນນັ້ນມຸ່ນທະລາຍ ເຈົ້າເອີຍ

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ທ.ວ.. 2, 2012 | ມີ 0 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 ນ້ອງນີ້  ຢູ່ໃນເຊື້ອໄກ່ກຸ້ມ ປີກບໍ່ຫຸ້ມພໍມີປົກ ໂຊອົກສີຂາວໆ ສັ່ນເຊັນເມື່ອເຫັນອ້າຍ ນ້ອງນີ້ໝາຍໃຈແທ້ ບໍ່ແປຝັນເປັນອື່ນ ຍາມກາງຄ່ຳກາງຄືນ ຈັກມາຫຍັງແທ້ລະອ້າຍ ໝາຍປອງຝັ້ນໃສ່ອີ່ນາງ ຢ້ານແຕ່ທາງຝ່າຍເຈົ້າ ເຊື້ອງູເຫົ່າຈອງຫອງ ມາຫວັງຄອງຮຽງຮັກ ມັກອີ່ນາງສະເໝີເລື້ອຍ ຢ້ານແຕ່ທາງຫາງອ້າຍ ກ້ຽວອີ່ນາງບໍ່ປະປ່ອຍ ນ້ຳຕາໄຫຼລັ່ງຍ້ອຍ ຍ້ອນຕົວເຈົ້າຜູ້ບ່າວງູ ດອກນາ.

 

ອ່ານສານຈາກງູເຫົ່າຫ້ອມ

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ທ.ວ.. 2, 2012 | ມີ 1 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 ອ້າຍນີ້  ປຽບເໝືອນງູເຫົ່າຫ້ອມ ພະຈົນຜ່າປະຕູໜາ ໃສ່ກະແຈຄາຕິດ ເກືອບບໍ່ມີຮູລອດ ອ້າຍຈິ່ງຫຼອຍຫວັງນອນຝັ້ນ ນ້ອງສາວງາມໄກ່ກຸ້ມອ່ອນ ຢ່າໄດ້ຕົກຕື່ນທ້ວງ ສຽງຮ້ອງສະໜັ່ນເນືອງ ອ້າຍຊິບອກບ່ອນເບື້ອງ ຢາກນອນຮ່ວມຮຽງສາວ ແກ້ມຂາວໆ ນວນໆ ແກ້ມເບັ່ງແດງແທງອ້າຍ ທຸກມື້ໝາຍນາງນ້ອງ ຢ່າຮ້ອງສຽງແຊວສົ່ງ ໃຈປະສົງຮັກແທ້ ບໍ່ແປປີ້ນປ່ຽນໃຈ ນ້ອງໄກ່ເອີຍ.

 

ສານຕອບຈາກ ໄກ່ກຸ້ມອ່ອນນອນເກີ້

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ພ.ຈ.. 30, 2012 | ມີ 1 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

ນ້ອງນີ້ ຄືດວງເດືອນສະຫວ່າງແຈ້ງ ຍັງແຍງບ່າວດວງຕາໃສ ໃບຫູສີຍາວໆ ປ້ອມໃນຫາງອ້າຍ ເຖິງວ່າຊາຍດາວລ້ອມ ເຂົ້າຫານາງກະຕາມສ່າງ ເດືອນຫາກແຍງສ່ອງຊອດ ຕົວອ້າຍກະຕ່າຍໝອງ ເຖິງວ່ານ້ອງຕ່າງອ້າຍ ຫຼາຍໜ່ວຍຈັກກະວານ ການໝູນວຽນເວລາໃດ ມອບສົ່ງໃຈເຖິງເຈົ້າ ກະຕ່າຍເຫງົາຫງອຍງວ້ງ ຄິດເຖິງເດືອນທຸກໆສິ່ງ ກິ່ງໄມ້ໜາຜ່າສ່ອງພົ້ນ ເຖິງໝ້ອງກະຕ່າຍນອນ ທຸກມື້ຂໍກ່າວໄວ້ ເດືອນບໍ່ຈືດຈາງໜີ ສິ່ງທີ່ມີຄືເຮົາຄົບ ໄດ້ແຕ່ພຽງແຍງອ້າຍ ໃຫ້ອ້າຍຫາຍເຫງົາງ້ວງ ເມກມາບັງກະຕາມສ່າງ ບໍ່ຫ່າງເຫີນເຈົ້າດອກອ້າຍ ນ້ອງແຍງເລື້ອຍຢູ່ສະເໝີ ອ້າຍເອີຍ

 

ສົນໃຈສານຈາກ ກະຕ່າຍນ້ອຍຄອຍຈັນ

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ພ.ຈ.. 30, 2012 | ມີ 1 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 ອ້າຍນີ້ ປຽບເໝືອນຕົວກະຕ່າຍນ້ອຍ ຫວັງຄອນຮ່ວມຮຽງເດືອນ ໃຈສະເທືອນຫວນຄິດ ພວກໝູ່ດາວຂາວລ້ວນ ຢ້ານເຂົາຊວນເດືອນແຈ້ງ ເດືອນແຍງດາວດວງໃໝ່ ສ່ວນວ່າຊາຍກະຕ່າຍນ້ອຍ ບໍ່ຫວັງແລ້ວຊິຮ່ວມຮຽງ ຍ້ອນວ່າຊາດຕ່າງຊັ້ນ ພົງພັນເຜົ່າເຮົາຄົບ ນ້ອງຈິ່ງປົບໄປຫາດາວ ເດັ່ນໃນມານອນຊ້ອນ ໄດ້ແຕ່ນອນຄອຍເກີ້ ໃຈລະເມີຄິດຮອດຮ່ຳ ນຳເດືອນເພັນແຈ້ມແຈ້ງ ຄວາມຫວັງອ້າຍກະຕ່າຍໝອງ ໃຫ້ນ້ອງລອງສ່ອງພົ້ນ ເຂດປ່ານະພາໜາ ນ້ຳຕາລິນໆໄຫຼ ຫຼັ່ງບໍ່ມີຍາມເວັ້ນ ຫຼືເປັນເວນຂອງອ້າຍ ພຽງໝາຍເດືອນມາຊ້ອນບ່ອນ ຈິ່ງໄດ້ພຽງຮ່ວມຊັ້ນ ຝັນເກີ້ເມີ່ລອຍ ເຈົ້າເອີຍ.

 

ອ່ານສານຕອບຈາກແສງເດືອນ

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ພ.ຈ.. 29, 2012 | ມີ 5 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ


ອ້າຍເອີຍ!  ເຖິງວ່າເປັນໄກ່ນ້ອຍ ຫວັງຄອຍຮ່ວມຮຽງເປັດ ທຸກມື້ເບັດສາຍຕາ ງວາກແນມນຳອ້າຍ ຢ້ານແຕ່ທາງຫຼັງອ້າຍ ມີຍິງສາວຄົນໃໝ່ ໃຈປະສົງຄິດຮອດນ້ອງ ຄຳນີ້ອ້າຍຫ່າງລາ ສ່ວນວ່າກຸດຕານ້ອງ ໝາຍຊ້ອນບ່ອນຮຽງຮັກ ເຖິງຢູ່ຫຼັກຄອນສູງ ໄຕ່ຄອນນອນເປີ້ຍ ນ້ອງບໍ່ເຄີຍໄລອ້າຍ ເຫັນຢ່າງກາຍກົ້ມແນມເບິ່ງ ເຖິງວ່າຊາດຕ່າງຊັ້ນ ໃຫ້ພັນກ້ຽວຮ່ວມຫໍ ຍ້ອງວ່າງາມເຫຼືອລົ້ນ ສີໝົ່ນໆ ແກມເຫຼືອງ ມັນຕ້ອງເຄືອງໃຫ້ໃຈຄິດ  ທີ່ອ້າຍຊົມຕົວນ້ອງ ໃຫ້ອ້າຍລອງຫັດແອບ ປີກແຂງແຮງແລ້ວບິນເວີ່ນ ເຖິງຄອນຫຼັກຮັກໄກ່ນ້ອຍ ໃຈລະຫ້ອຍຫ່ວງບໍ່ວາຍ ອ້າຍເອີຍ.

 

ສານຈາກເປັດນ້ອຍຄິກບ່ອນນີ້

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ພ.ຈ.. 29, 2012 | ມີ 3 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 ອ້າຍນີ້  /ປຽບເໝືອນຕົວເປັດນ້ອຍ /ຢາກນອນຄອນນຳໄກ່ /ໃຈປະສົງຕໍ່ຕັ້ງ /ນຳນ້ອງຢູ່ຫວ່າງຊວງ /ຢ້ານແຕ່ດວງຂອງອ້າຍ/ ບໍ່ກ້ຳກ່າຍກຸດຕາ/ສາຍທາລາລຳທານໃສ /ອ້າຍມ່ວນລອຍໆວິ້ງ /ສ່ວນເຈົ້າຫຼິງເຫັນອ້າຍ/ຈາກປາຍຄອນເຈົ້າສູງສົ່ງ/ ຕີນເປີ່ງເປິເປີ່ງເປີ້ຍ /ປີນຂື້ນອ້າຍໝື່ນລົງ /ເຖິງປະສົງຕໍ່ເຈົ້າ /ຢາກເນົາແນບນອນໃນ/ ຄອນໄກ່ເປັນພຽງຄິດ /ເທົ່າທີ່ມີມາໄວ້/ ນ້ອງໄກ່ງາມເຫຼືອລົ້ນ /ໃຫ້ອີ່ຕົນເປັດນ້ອຍອ່ອນ /ຍາມຫຼັບນອນອ້າຍຄິດພໍ້ /ຝັນເຖິງນ້ອງຢູ່ບໍ່ວາຍ/ແທ້ດາຍ/.

ຄິກບ່ອນນີ້ ເພື່ອອ່ານສານຕອບຈາກໄກ່ນ້ອຍ

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ພ.ຈ.. 22, 2012 | ມີ 9 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

ມຶງເມົາມຶງເມືອ

ເມຍມຶງມາ

ມືເມຍມຶງມີມີດ

ມຶງເມືອແມ໋

 

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ກ.ຍ.. 1, 2012 | ມີ 8 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

     ໃນບັນຍາກາດໜອງນ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ໃສເຢັນ ແລະ ອຸດົມສົມບູນເຊິ່ງມີປູ, ປາ, ກຸ້ງ, ຫອຍນາໆຊະນິດ

ຕ່າງກໍ່ລ້ວນແຕ່ອອກຊອກຢູ່ຫາກິນໃນຈຳນວນພວກໝູ່ສັດທັງຫຼາຍເປັນຕົ້ນກໍ່ແມ່ນໂລກຂອງສັດນ້ຳນາໆຊະນິດ.

      ຕອນເຊົ້າມື້ໜຶ່ງບ່າວປາຄໍ່ລຸກຈາກຫ້ອງນອນຂອງຕົນເຊິ່ງກໍ່ເປັນໂກນໄມ້ໃຫຍ່ຢູ່ໃຕ້ພື້ນ້ຳແຕ່ກ່ອນແລ້ວ,  ບ່າວ

ປາຄໍ່ຕື່ນຈາກຫ້ອງນອນປະມານແປດໂມງປາຍຮູ້ສຶກວ່າມື້ນີ້ຕື່ນສວາຍພໍສົມຄວນເພາະຄືນນີ້ບ່າວປາຄໍ່ເກືອບນອນ

ບໍ່ຫຼັບທັງຄືນຄິດເຫັນໃບໜ້າຜູ້ສາວທີ່ຈະມາເປັນຄູ່ຄອງກັບຕົນເອງເພາະວ່າຕົນເອງກໍ່ເປັນບ່າວໂທນມາໄດ້ຫຼາຍປີແລ້ວ

ບ່າວປາຄໍ່ອ້າປາກຫາວ  ລຸກຈາກບ່ອນນອນເຫັນແຕ່ເປົ້າລົມໄລ່ກັນສີ່ຫ້າຝອດລອຍຂື້ນສູ່ໜ້ານ້ຳ.

      ໃນບັນຍາກາດທີ່ບ່າວປາຄໍ່ກຳລັງລອຍຊົມທີວທັດທຳມະຊາດຢູ່ນັ້ນ  ບັງເອີນບ່າວປາຄໍ່ໄດ້ພໍ້ສາວປາດຸກ ເຊິ່ງຕ່າງ

ຝ່າຍກໍມາພົບພໍ້ກັນແບບບັງເອີນ  ບ່າວປາຄໍ່ກໍ່ເກີດຄິດສົນໃຈສາວປາດຸກຂື້ນທັນທີ  ເຫັນສາວປາດຸກລອຍໄປທາງ

ໃດ  ບ່າວປາຄໍ່ກໍ່ລອຍຄຽງຂ້າງສາວປາດຸກສະເໝີ  ແລະ  ສະແດງທ່າທີກິລິຍາໃສ່ສາວປາດຸກເພື່ອຢາກຜູກຂອດຮັກ

ຂອດສຳພັນ  ໂດຍທີ່ວ່າ  ບ່າວປາຄໍ່ກຳລັງຈະອ້າປາກເວົ້າທັນໃດນັ້ນ  ສາວປາດຸກກໍ່ເວົ້າຂື້ນໂລດວ່າ:

  ສາວປາດຸກ:

      ອ້າຍນີ້  ສັງມາໂພດກະດໍ້                                  ແນວປາຄໍ່ບໍ່ງາມເຫຼືອ

ແມ່ນເຈົ້າມາແຕ່ທາງໃດ                                       ໃຫ້ຕ່າວເມືອເດີທາງນັ້ນ

ຢ່າຊິມາເຝືອຜັ້ນ                                                   ເຂົ້າຫານາງເປັນຕາໜ່າຍ

ເບິ່ງຕົນຕົວກໍ່ຂີ້ຮ້າຍ                                             ບໍ່ສົມແທ້ເນື້ອມ່ອມນາງ

      ຫຼຽວເບິ່ງແມ໋  ຮູບຮ່າງນ້ອງ                             ຜີວຜຸດຜ່ອງງາມສະດຸດ

ສຸດກ້ຽງງາມໃນຕາ                                               ບໍ່ແມ່ນຫາທາງເວົ້າ

ອັນນີ້ມີເກັດກາກ                                                 ຄືຕົວຊາຍບໍ່ສົມຍິ່ງ

ເປັນມິ່ງຄອງຄູ່ນ້ອງ                                              ບໍ່ໝາຍຊ້ອນດອກມ່ອມຊາຍ  ອ້າຍເອີຍ

      ບ່າວປາຄໍ່ໄດ້ຟັງສາວປາດຸກເວົ້າແນວນັ້ນ  ກ່ອນບ່າວປາຄໍ່ຈະລອຍໜີຈາກສາວປາດຸກ  ບ່າວປາຄໍ່ກໍ່ກ່າວຕອບ

ສາວປາດຸກຢ່າງສຸພາບ  ເຊິ່ງຕ່າງກໍ່ບໍ່ໃຫ້ກຽດຜູ້ໃດ  ເພາະທັງສອງກໍ່ບໍ່ທັນໄດ້ຮູ້ລົດຊາດຂອງຄຳວ່າ:  ຮັກ  ມາກ່ອນ

ແລ້ວບ່າວປາຄໍ່ກໍ່ເວົ້າວ່າ:

  ບ່າວປາຄໍ່:

      ນ້ອງນີ້  ສັງມາໂພດກະດໍ້                                 ຍ້ອງວ່າໂຕງາມເຫຼືອ

ນ້ອງນີ້ແນວນາມໃດ                                             ຈິ່ງໄລ່ລາກັນເວັ້ນ

ອ້າຍມາເຫັນມ່ອມນາງນ້ອງ                                 ຢາກລອງຈາຖາມຂ່າວ

ເບິ່ງຕົວສາວແຮ່ງຂີ້ຮ້າຍ                                      ບໍ່ຫຼຽວເບື້ອງຝ່າຍໂຕ

      ເຈົ້າວ່າ  ຜີສຜ່ອງໂກ້                                      ຮູບຮ່າງນ້ອງງາມເຫຼືອ

ຈັກເບິ່ງໂຕແນວໃດ                                             ບໍ່ລ່ຳແຍງພໍດີ້

ເນື້ອບໍ່ມີຫຍັງຫຸ້ມ                                                 ຊຸມເຂົາເຫັນເປັນຕາໜ່າຍ

ຍັງເວີ່ນເລາະທ່ຽວຫຼິ້ນ                                          ເປືອຍໂປ້ແບບບໍ່ອາຍ  ນ້ອງເອີຍ

      ເມື່ອບ່າວປາຄໍ່ເວົ້າສຸດຄວາມແລ້ວ  ສາວປາດຸກກໍ່ບໍ່ຮູ້ຈະເຮັດແນວໃດໄດ້ແຕ່ມືນຕາເຮັດໂຈ່ໂລ່  ສ່ວນບ່າວປ່ຄໍ່

ກໍ່ຍູທາງລອຍຊົມທຳມະຊາດຢ່າງເບີກບານມ່ວນຊື່ນ.

    ນີ້ລະທ່ານເອີຍ:  ກ່ອນຈະເວົ້າຫຍັງອອກມາກ່ອນອື່ນໝົດກໍ່ຄວນເບິ່ງໂຕເອງເສຍກ່ອນ.

 

ຖອດເປັນຄຳຮ້ອຍກອງ

 

ໂດຍ:  ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ກ.ລ.. 23, 2012 | ມີ 5 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

ຂຽນເມື່ອ ຂຽນເມື່ອ: ກ.ລ.. 23, 2012 | ມີ 1 ຄຳເຫັນ ແລະ 0 trackback(s)
ໜວດໝູ່: ກະວີ

 

  ບົດເພງ:  ຈະລຶກຄຸນຄູ ເປັນບົດເພງທີ່ປະພັນເອງ ສ້າງສັນຂື້ນເພື່ອໃຫ້ນັກຮຽນທຸກຄົນໄດ້ຮູ້ເຖິງບຸນຄຸນຂອງຜູ້ເປັນຄູ - ອາຈານເຊິ່ງ

ເພິ່ນປຽບເໝືອນດວງວິນຍານທີ່ນຳແສງສະຫວ່າງຂອງຄົນໃຫ້ໄປສູ່ຄວາມສີວິໄລສົມແລ້ວກັບຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ: ຄູຄືແມ່ພິມຂອງຊາດ,  ຄູຄື

ຜູ້ໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ທຸກຄົນ, ຄູຄືຜູ້ທີ່ແບກຫາບພາລະ...ທ້າຍສຸດນີ້ຂໍອະໄພລ່ວງໜ້ານຳບັນດາທ່ານທີ່ເຫັນວ່າຍັງບໍ່ທັນນີ້ມນວນ

ມ່ວນຫູພໍປານໃດ ປະກອບສຽງດົນຕຮີ  ຈັງຫວະ Borelo ແລະ ຈັ່ງຫວະ  3 Cha

      ບຸນຄຸນຂອງຄູ                          ຫຍິ່ງໃຫຍ່ໄພສານ

ເປັນບ່ອນຝຶກຄວາມຕ້ອງການ        ລູກຫຼານໃຫ້ມີວິຊາ

ເປັນບ່ອນຫຼໍ່ຫຼອມ                           ກຽມພ້ອມເພື່ອພັດທະນາ

ເຮັດໃຫ້ລູກຫຼານຮູ້ວ່າ                     ເພື່ອມາສຶກສາສ້າງຕົວ.

     ຄູເຕືອນຄວາມຊົ່ວ                    ຄວາມດີຫຼູກຫຼານ

ຮັກແພງຖະໜອມພົວພັນ                ຊື່ນບານບໍ່ໄດ້ຖືຕົວ

ສ້າງຊີວິດໃໝ່                                ສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍບໍ່ຄິດເມົາມົວ

ບໍ່ຄິດທໍ້ຖອຍຫວາດກົວ                   ຄູໄດ້ສິດສອນເລື້ນໄປ.

      ແສນພາກພູມໃຈ                     ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາສຶກສາ

ຍ້ອນຄູເປັນຜູ້ສົ່ງມາ                        ນຳພານັກຮຽນກ້າວໄກ

ຫຼານຂໍບູຊາ                                   ວັນທາຄູຢ່າງເຕັມໃຈ

ຈະລຶກບຸນຄຸນຄູໄວ້                          ໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ.

     ບຸນຄຸນຂອງຄູ                             ຫຍິ່ງໃຫຍ່ໄພສານ  

ເຫມືອນມາລາເບັ່ງບານ                   ທຸກວັນບໍ່ສູນເສຍຄ່າ

ຄຸນງາມຄວາມດີ                             ກຽດສັກສີສວຍງາມສະຫງ່າ

ສິດຂໍເທີດທູນບູຊາ                           ແຮງກ້າຂອງຄູແສນດີ                            

ໂດຍ: ທ. ທ້າວ ຄູນພະໄທ ເມືອງແພນ